Zal ik ooit zo goed kunnen kijken als Bart Moeyaert? In zijn werk, dat me dierbaar is, peutert hij zich telkens weer een mensenziel binnen, om die vervolgens met lenige vingers open te knopen. Onopvallend staart hij mensen aan - zo stel ik het me voor. Een kunstje dat ik óók in m'n vingers wil, nu ik enigszins uitgekeken ben op mezelf en andere levens moet zoeken om te beloeren.