De eerste keer dat Kaiser Chiefs in België speelde, was in de Botanique in Brussel. De debuutplaat lag net in de winkel en het paar honderd bezoekers hoorde bekoorlijke britpopliedjes met een makkelijk meezingbaar refrein, een band die onder leiding van de drummer, tevens de baas, te allen tijd strak in de maat bleef en een zanger die, om het voltallige publiek mee te krijgen, alles beklom wat ook maar enigszins te bestijgen viel. Klinkt bekend, niet? De lads uit Leeds doen vier jaar en handenvol hits later immers nog steeds hetzelfde. En dus wilde zanger Ricky Wilson tijdens de vierde Werchter-passage van de groep alle 80.000 toeschouwers over de streep trekken. Lees de recensie!

Spinal Tap in de Marquee. Dan sta je als geniale maar in Vlaanderen helaas vrij onbekende Brusselse band eindelijk waar je thuishoort - op Werchter - en dan dwingt de techniek je tot een pauze van meer dan tien minuten. Desalniettemin: heerlijk rockend concert, en zonder dat pijnlijke akkefietje hadden we nog een ster meer overwogen. Lees de recensie!

En dan weet je weer waarom je vier dagen op een ongemakkelijke festivalwei rondhost. Dan staat daar plots immers een meisje van 28 in een beeldig jurkje, omringd door een selectie uitmuntende muzikanten, en dat meisje leert je de soul. Ze schudt alle prefab van zich af, hult zich in ballroommelancholie, en maakt van een stroom vuile Belgische regen een geparfumeerde douche. Lyrisch, lyrisch heeft Lady Linn ons gemaakt. Lees de recensie!

Of Willie Wartaal, Vieze Fur,  P. Fabergé en hun knoppendraaier Bas Bron - samen de sympathiekste voortvloeisels van overmatig wiet-, paddo- en viagragebruik die wij kennen - vandaag iets nieuws te melden hadden? Nope. De heren kwamen gewoon een ranzig potje Spaß machen, en meer moest dat blijkbaar niet zijn. Lees de recensie!