'Wie gelooft er nog in Arcadië,' vroeg ik die avond aan iemand in het bijzonder. 'Halfbakken positivo's,' kreeg ik te horen. 'Goedgelovige trolletjes die zich in plattelandsdiscotheken het walhalla laten beloven door een stel hufters en vervolgens ziel en pruim verkopen. Wat kinderen misschien, hier en daar.' Ja, op dreef was mijn gezelschap wel. 'Amos Oz gelooft er alvast níét meer in,' bracht ik in, want ik had net 'Dorpsleven' (De Bezige Bij) uit, diens nieuwe verhalenbundel, en daarvan wordt een mens niet vrolijker dan nodig.

Tijdens één van de nachten die ik gereserveerd had voor Haruki Murakami's 'Blinde wilg, slapende vrouw' (Atlas) stond er plots een zwarte jongen voor me te plassen. Dat kwam zo: tuk op wat oxygène en toe aan een korte ontsnapping uit dat bedwelmende proza was ik op m'n klein balkon beland. Vijf meter lager en tien meter verder stond hij, de zwarte jongen. Hij droeg een knoert van een koptelefoon, en een muts die berekend was op herfst. Het was slechts nazomer. De zwarte jongen opende de gulp van zijn jeans en plaste. Bomenrij noch grasperk gebruikte hij daarbij als decorstuk: aan het voetpad scheen hij genoeg te hebben.