Tijdens één van de nachten die ik gereserveerd had voor Haruki Murakami's 'Blinde wilg, slapende vrouw' (Atlas) stond er plots een zwarte jongen voor me te plassen. Dat kwam zo: tuk op wat oxygène en toe aan een korte ontsnapping uit dat bedwelmende proza was ik op m'n klein balkon beland. Vijf meter lager en tien meter verder stond hij, de zwarte jongen. Hij droeg een knoert van een koptelefoon, en een muts die berekend was op herfst. Het was slechts nazomer. De zwarte jongen opende de gulp van zijn jeans en plaste. Bomenrij noch grasperk gebruikte hij daarbij als decorstuk: aan het voetpad scheen hij genoeg te hebben.