'Wie gelooft er nog in Arcadië,' vroeg ik die avond aan iemand in het bijzonder. 'Halfbakken positivo's,' kreeg ik te horen. 'Goedgelovige trolletjes die zich in plattelandsdiscotheken het walhalla laten beloven door een stel hufters en vervolgens ziel en pruim verkopen. Wat kinderen misschien, hier en daar.' Ja, op dreef was mijn gezelschap wel. 'Amos Oz gelooft er alvast níét meer in,' bracht ik in, want ik had net 'Dorpsleven' (De Bezige Bij) uit, diens nieuwe verhalenbundel, en daarvan wordt een mens niet vrolijker dan nodig.