Wat een onzin, de kwakkels als zou Beyoncé Knowles-Carter, Mrs. Carter voor de vrienden, liever naar een filmpremière in Cannes trekken dan op te treden voor haar fans in Antwerpen. Een beetje verfijnd gezelschap weet dat de hardest working woman in showbussiness zoiets niet doet: beroepsernst en voornaamheid vóór alles bij deze honingblonde (met dank aan L’Oréal) southern belle. Lees de bespreking (2 reacties)
Death Grips is muziekgroep noch kunstcollectief, maar een experimenteel laboratorium dat tegengif aanmaakt - het schijnt uitstekend te helpen tegen opkomende vlagen van krankzinnigheid, angst en paranoia die op hun beurt het gevolg zijn van langdurige blootstelling aan de hedendaagse informatiemaalstroom én de bijbehorende hufterigheid. Lees de bespreking
Dankzij Savages weten we dat Lily Allen nog in leven is. Toen de meiden onlangs bij 'Jools Holland' kwamen aanlopen, twitterde Lily Cooper- zoals de ex-zangeres zich tegenwoordig als getrouwde moeder van twee laat noemen: ‘Ian Curtish’. Lees de bespreking
Al het gejengel en gemekker over onze vaderlandse popmuziek ten spijt: de klankentappers van SX sloegen in de AB muzikale barrières aan spaanders, spuwden zwoele elektronica uit hun synths, maakten drie kwartier lang uw zaadcellen het hof, en pimpten onderweg het begrip orgasme. Lees de review
In Amsterdam demonstreerde nieuwbakken soullegende Charles Bradley waarom u straks op Rock Werchter op de eerste rij moet staan: hij is een shot penicilline van de genezende soort. Lees de bespreking en bekijk enkele filmpjes
Toegegeven, we hebben nooit echt iets gehad met Mumford & Sons. Violen associëren we al snel met de Elisabethwedstijd, en bij een banjo denken we iets te vaak aan ‘Deliverance’-achtige toestanden om gezond te zijn. Máár: dat was voor Marcus Mumford ons met een barstensvol Sportpaleis ten dans vroeg. En u kent ons: wij kunnen zo moeilijk ‘nee’ zeggen. Lees de review van het concert van Mumford & Sons (3 reacties)
Geen idee of er een oorzakelijk verband was, maar nog voor Jamie Lidell in de AB één noot had gezongen, zagen wij al vier zwangere vrouwen rondlopen. Wat wél vaststaat: Lidell maakt baby-making music, en welk genre hij ook bepotelt – zij het zwoele soul op z’n Al Greens of geile funk à la Prince – zijn nummers bruisen van de levenslust. Lees de review van Jamie Lidell
Het zou ons worst wezen mocht Stijn Meuris plots de muziek inruilen voor een nieuwe fascinatie - het kleiduifschieten, bijvoorbeeld. Maar toch: geef ‘m pen en papier en iedereen gaat braafjes – en terecht – op de knieën. En nu we Meuris als een bezetene met een tamboerijn over de planken zagen schuifelen, weten we het wel zeker: dáár hoort ie thuis. Lees de review
Het weer leende zich deze week uitstekend voor een potje California Dreaming: tronie in de zon, koud pintje in de hand en dan lekker mijmeren over opwindende zomertijden en dansbare festivalavonden. Geen beter strokende soundtrack dan die van Local Natives om dit tafereel op te luisteren, dachten wij zo. Lees de review van Local Natives! (1 reactie)
Trixie Whitley. Nu zouden we een eind weg kunnen emmeren over het feit dat Beyoncé ook fan is, of over haar ietwat leeggelopen doortocht in ‘De Wereld draait door’. We zouden ook helemáál onorigineel kunnen zijn, en nog eens kunnen beginnen over wie haar vader is. Maar liever zeggen we dit: nooit zullen we begrijpen waarom Gotye Belgisch ambassadeur mag spelen, niet als je land een Trixie Whitley heeft. Lees de review!
