We moeten stilaan onder ogen zien dat we niet meer van de jongsten zijn: in het holst van de nacht twee uur lang loos gaan op de schmutzige beats van Tiga Sontag heeft zijn tol geëist. Neemt u het ons dus niet kwalijk dat we het voor één keer kort houden: het was de moeite! Lees de recensie

Uit Perth, Australië, betrad vanavond Pendulum het Marquee-podium, een nogal opgefokte electrometalband-met-opgeschoten-puberaanhang die het principe more is more huldigt: more loeiharde beats, more foute synthesizers, more onbeschaamde volksmennerij. More sterren van de dienstdoende Humo-recensent? Helaas. Lees de bespreking van Pendulum op Rock Werchter

Wij hebben al intensere concerten gezien van Placebo, dat is waar. Deze keer holden we na de laatste gitaargalm niét naar huis om de muren van onze jongenskamer in stemmig zwart te verven - we wonen tegenwoordig in een appartement. Deze keer lieten we de wereld niét met het nodige pathos in de stem weten dat we voortaan als promiscue biseksueel door het leven wensten te dansen, waarna onze moeder dat met strenge stem verbood. En deze keer bleven we niét met een gekreukt, gedeukt of verneukt zieltje achter, wel met eentje dat flapperde van vrolijkheid. Al is dat evenmin een zicht. Lees de bespreking van Placebo op Rock Werchter

Drie blauwe tenen en een gescheurde teennagel, dat is de balans na een dik uur Laurent Garnier. Toegegeven, 't was misschien niet ons beste idee van de dag om op teensletsen naar de Marquee af te zakken, maar vrolijk werden we er niet van. Lees de bespreking van Laurent Garnier op Werchter

Een vijftal door weer, wind & slechte vrouwen getekende smoelwerken, één houthakkershemd en meer volwassen baarden dan op de jaarlijkse Ernest Hemingway-lookalike-competitie in Key West: het eikenhouten gezelschap Fleet Foxes (Seattle, Washington) zag er weer geruststellend low key uit vanavond. De muziek? Navenant. Lees de recensie

Beschaafde rockgroep bouwt een braaf maar behoorlijk feestje. Lees de bespreking van Dave Matthews Band

Onder een broeierige zon een uur lang naar de bloedmooie Emiliana Torrini staan kijken en er nog voor betaald worden ook! We moeten niet schijnheilig doen: voor ons had Werchter heel wat slechter kunnen beginnen. Lees de recensie

De zweetkring-check ter hoogte van onze oksels leverde ons al een stevig vermoeden op, Lily Allen bracht het onweerlegbare bewijs: de zomer is begonnen. Licht als een in de wind fladderende froufrou, huppelend als een lagere schoolkind dat schik heeft in het hinkelpark, en girly als een gebloemde bikini: wij gingen helemaal overstag voor de lieve deuntjes van het meisje met de ravenzwarte coupe. Meer nog, door stof en smerigheid willen wij kruipen, lieve Lily, als het maar in jouw schaduw is. Lees de bespreking van Lily Allen

Welkom op Rock Werchter 1981! Premier Eyskens zetelt in de Wetstraat,  'Vienna' van Ultravox staat op nummer één in de hitparade, en eind deze maand trouwt Prins Charles met Lady Diana Spencer. De Australische formatie Expatriate, volgens velen spoedig een geduchte concurrent van jonge honden als de Simple Minds en de Ierse sensatie U2 (met de charismatische frontman Bono Vox - onthoud die naam!), heeft zojuist het beste van zichzelf gegeven in een - ook weer niet zo heel erg gevulde - Pyramid Marquee. Lees de recensie