Ha! van Humo 2006 gaat naar Martin Heylen voor 'Terug naar Siberië'

Klik hier voor de foto's van de uitreiking

"'Meegesleept door het lot'"

De Ha! van Humo, een gesculpteerde H en een geldprijs van 5.000 euro die de Humo-redactie elk jaar uitreikt aan het beste Vlaamse televisieprogramma van het afgelopen jaar, werd maandag uitgereikt aan Martin Heylen voor 'Terug naar Siberië'. Een korte reactie van de laureaat:

HUMO Had je maandagochtend al zo'n onbestemd gevoel: dit wordt mijn dagje?

MARTIN HEYLEN « Ik heb op maandagen nooit een onbestemd gevoel dat het mijn dagje gaat worden: de woorden 'mond' en 'openvallen' mogen gerust in één zin gebruikt worden om mijn verbazing te omschrijven toen ik het hoorde. Ik was toevallig op Woestijnvis, en ik heb het meteen overal uitgetoeterd.

» Er zìjn niet veel televisieprijzen, en deze wordt dan nog eens uitgereikt door kritische kenners: de Ha! is een zéér prestigieuze prijs. Maar wat me nog het meeste genoegen doet, is dat jullie in het juryrapport naar het toeval verwijzen als 'de regisseur'. Ik probeer me namelijk al tien jaar lang als lijdend voorwerp door het lot te laten meeslepen. 'Terug naar Siberië' ontkracht ook wat moderne televisiewetten: het is geen ingewikkelde format. En het wordt niet gedragen door een babe of een afgeborstelde presentator: dat heb je vast gemerkt toen ik ginder in mijn zwembroek rondliep.»

HEYLEN « Dat vind ik jammer voor hen: zij hadden allang elke prijs moeten krijgen die er is. Ik ben heel erg vergroeid met die redactie. Maar - dat mag ik hopelijk ook zeggen - ik ben toch heel blij voor dat kleine ploegje dat 'Terug naar Siberië' heeft gemaakt.»

HEYLEN « Eh, onder grote druk van die kleine ploeg zal er toch ook een klein budget worden uitgetrokken om eens uitbundig te ontladen. Iedereen zit hier op zijn tandvlees, en zoals sporttrainers weten: tegenover elke extreme inspanning moet een extreme ontspanning staan. Tenzij we op de uitreiking van de Ha! al eens flink zuipen, natuurlijk: dan kunnen we het geld voor iets anders gebruiken.»

HEYLEN « Ik denk dat we 't beter wat proper houden. Een lichte artrose in mijn knoken en rugpijnen verhinderen me trouwens om een kozakkendans uit te voeren zoals het hoort.»

Het juryrapport

Martin Heylen draaide, met gevaar voor lijf en leden, een roadmovie door de taiga, en dat leverde heerlijke televisie op: pakkende portretten, gevat in oogstrelende scènes. 'Terug naar Siberië' is onnadrukkelijke klasse, ten gevolge van de schijnbare achteloosheid waarmee Heylen zijn programma in de handen legt van het lot, die niet te evenaren regisseur. Een en ander mondde uit in een immer boeiende reeks genoeglijke taferelen, verrassingen en ontmoetingen met oude bekenden, nu eens vrolijk, dan weer wrang - maar altijd diepmenselijk. Daarmee verwijst het programma ondubbelzinnig naar zijn prelude als 'Man bijt hond'-rubriek, en trekt Heylen dat intussen al tien jaar vernieuwende programma mee in de schijnwerpers. Lof en zelfgestookte wodka voor allen!