Belpop

© gie knaeps

Dat The Kids, de meest heuglijke Belgische punkband, ondanks alles overeind zijn gebleven, is goed nieuws. 'Belpop' rakelde hun verleden nauwgezet en uitstekend gedocumenteerd op, chronologisch, aan de hand van de bandleden zelf, en van kroongetuigen en fans van het eerste uur. 't Was geinig om eraan herinnerd te worden dat Leo Caerts Sr., de componist van 'Eviva España', de eerste elpee van The Kids geproducet heeft, bijna tot zijn stomme verbazing. Het pleit voor hem dat hij op één of andere manier het belang van die rauzende muziek inzag, hoe 'vreemd' hij ze destijds ook mocht vinden. Van klepperende castagnetten keek hij dan weer níét raar op.

Ludo Mariman was eerlijk in dit programma: hij verfraaide de geschiedenis niet, praatte openlijk over de mislukkingen en de inzinkingen, en ook over de dolle tijd waarin het succes hem tijdelijk naar het hoofd was gestegen.

't Was ook aandoenlijk om de broers De Haes - de originele drummer en de toen dertienjarige bassist van The Kids - hún verhaal te zien doen: ze zaten erbij als keurige, geheel volwassen mannen die kennelijk meer toekomst hadden dan ze in de punktijd mochten denken. Of toch een andere toekomst. Ze hadden de reünietournee van The Kids meegemaakt, maar toen er nog een extra leven bleek in te zitten, was het voor hen welletjes: 'We hebben allebei een goede job bij de Antwerpse Waterwerken.' Maar uit hun blik bleek dat dierbare herinneringen aan The Kids hen wellicht de rest van hun leven zullen overvallen, ook als ze bij de Antwerpse Waterwerken hun brood aan het verdienen zijn. Typisch Belpop.

The Kids hebben dankzij het internet en bootlegs van hun eerste twee elpees internationaal succes, tot in New York en Tokio toe. Daar spelen ze voor nieuwe punks, die hen tot de grondleggers van de internationale punkbeweging in de jaren zeventig rekenen: the real stuff, om het eens internationaal uit te drukken. Ten bewijze daarvan kregen we beelden van die zweetdrijvende concerten in New York en Tokio te zien, want de vriendin van Ludo Mariman filmt álles, alsof there will be no next time. Nu ik eraan denk: wie 'There Will Be No Next Time' heeft geschreven, zou niets meer te vrezen moeten hebben. Althans als ík het internationaal voor het zeggen zou hebben.