Steracteur sterartiest

, door (rv)

16751_Steracteur_sterartie.jpg

Om méér heb ik dan ook niet geroepen, laat staan om nóg een Stan Van Samang, maar Eén kan zo te zien maar geen genoeg krijgen van deze afvalwedstrijd voor kwestieuze dubbeltalenten.

Ik durf me een muziekminnaar te noemen, iemand die, hoe ontroostbaar hij ook door het tranendal mag scharrelen, nog altijd zijn hart kan ophalen aan mooie liedjes. Evengoed is er veel populair gezang dat mij volslagen onberoerd laat. Laat dát dan de muziek zijn die de familieleden, vrienden en collega's van de deelnemers aan 'Steracteur sterartiest' tot extatische gezichtsuitdrukkingen noopt, en erger. Hun aanblik wordt ons in dit programma niet bespaard. 'Ach mens, gedraag je, en hou maat' denk ik hardop bij het zien van zulk misbaar. Ik heb in mijn leven nooit één poging gedaan om sympathiek bevonden te worden. Mijn gezellin fluistert me op gezette tijden toe - pillow talk - dat ik daar ooit spijt van zal krijgen, maar ooit is nog lang niet aangebroken, denk ik dan. Mijn karakter zit me vooralsnog als gegoten.

'Acteur' is in dit programma een steeds rekbaarder begrip geworden: ik was me er bijvoorbeeld niet van bewust dat Deborah Ostrega eigenlijk actrice is, ergens voorbij de regenboog. De elasticiteitsgrens is danig vervaagd, me dunkt. Dat Paul Codde van huis uit acteur is, wist ik dan weer wel: hij was tot nog toe de enige deelnemer naar wie ik in 'Steracteur sterartiest' een beetje uitkeek, want om één of andere reden gaat er altijd weer een schijntje opschudding van zijn theatrale persoonlijkheid uit. Toen hij nog televisieomroeper was, durfde hij wel eens in het folkloristische zondagskostuum van een Zweedse elandenfokker in beeld te verschijnen, en een andere keer zag hij er met een gemillimeterde kop uit als een galeiboef in een droom van Jean Genet. Ja, Paul was een verrassingspakket voor het hele gezin. Toch íéts boeiender dan de baliebediendes die nu praats hebben als omroepster, dacht ik. Paul Codde werd door de sms'ende volksdemocratie, een plaag van deze tijd, vrijwel meteen weggestemd, en op slag stond mijn potentiële bron van amusement droog. Nu, er is geen groot zanger aan hem verloren gegaan, ook geen zanger tout court: hij schraapte zijn keel op de tonen van het vaardige huisorkest, en op hoop van zegen. Wat mij niet belet zijn voortijdig heengaan te betreuren, op vrijdagavond tussen twintig voor negen en vijf over tien.

Zonder Codde moest ik genoegen nemen met bijvoorbeeld Niels Destadsbader, die doordeweeks in de jeugdserie 'Amika' aan het licht treedt en in zijn kennissenkring bekendstaat om zijn niet onaardige imitatie van Eddy Wally, waarmee hij wellicht al talloze feesten en partijen op gang heeft gebracht. Deze stadsbader ziet er als een onmiddellijk leverbaar tieneridool uit, en dat leek hij ook te beseffen: van meet af aan gedroeg hij zich als de gedoodverfde winnaar. In deze aflevering zong hij 'Allemaal' van Wim Soutaer, een Vlaamse zanger die voor de gelegenheid in het publiek prijkte. Niels Destadsbader bleek Soutaer een grootheid te vinden waaraan je je als would-bezanger hoort te spiegelen, een ijkpunt van kwaliteit. Ik hoorde het hoofdschuddend aan - naar het schijnt houdt dat de nekspieren soepel. De jury en de sms'ende volksdemocratie verwezen het aankomende tieneridool in deze aflevering door naar de zogeheten pijnbank, die zich in een vagevuur bevindt waarin hij een week lang op de reddende duimen van sms'ende buitenstaanders moest wachten.

Margot De Ridder, die ooit de dochter van Andrea Croonenberghs speelde in 'Flikken', moest hem daar gezelschap houden. Zij is een meisje van zeventien, klein van stuk, dat een erg volwassen stemgeluid kan voortbrengen: soms klinkt het goed, maar deze keer leek het op hulpgeroep uit een brandend blijf-van-mijn-lijfhuis. De jury voorspelde haar eerst een grote toekomst, maar leek daar nadien spijt van te hebben. Nu ik het toch over de jury heb: echt rake opmerkingen heb ik dit achter halfbakken ironie verscholen drietal nog niet horen maken. Tom Helsen, een singer-songwriter wiens oeuvre op me afschampt, leidt zijn visie vaak in of uit met wètte, een eigentijdse Vlaamse verbastering van het stopwoord weet je wel. Wètte, als ik Tom Helsen zie, denk ik altijd een loket om 'm heen. Ieder z'n imago, wètte. Wèttes tellen is in dit programma overigens een aangename afleiding. Een afvalwedstrijd voor juryleden is misschien wel een bruikbaar idee in de malle televisiewereld.

Het jurylid Angela Groothuizen, eens een toonaangevende Dolly Dot, sprak na het optreden van Louis Talpe, een wijkagent uit 'Mega Mindy', dat ze het 'heel moedig' van hem vond dat hij op het podium durfde te staan zonder te kunnen zingen. Louis Talpe, een door de natuur fraai vormgegeven fokexemplaar dat naar verluidt al op het eerste gezicht de toch al verwarde hormoonhuishouding van presentatrice Katja Retsin nog meer kan verstoren, voelde zich allerminst beledigd: hij volhardde in een grijnsje dat het vast goed doet bij villabewoonsters met een uitgelubberd huwelijk en een terreinwagen met een golden retriever op de achterbank. Volgens mij had hij de juiste attitude om aan dit programma deel te nemen: het kon hem niet verrekken. In tegenstelling tot Peter Van de Velde, de ster van 'Piet Piraat', een manspersoon die zó naar wereldroem stond te hengelen dat ik hem uit zijn lijden had willen verlossen, als daar niet zo'n zware straf op zou staan. De jury had te kennen gegeven niet al te veel op te hebben met de zangstijl die in musicals gangbaar is. Het geval wil dat Peter Van de Velde zich weleens in musicals groothoudt. Daardoor kon hij na de zoveelste publieke afwijzing in een filmpje beweren dat de jury hem 'pakte' omdát hij in musicals meespeelde. Hij klaagde met verstikte stem, op het grienerige af. Wat zielig. Zijn versie van 'Losing My Religion' van R.E.M. was behoorlijk van God los, zodat hij zo te horen ook niet op wonderlijke inblazingen van de Heilige Geest moest rekenen: 't was 'Losing My Religion' afgestemd op de stamgasten van café Alpenzicht in één of ander Blankenberge. Wederom zette ik het op een bedenkelijk hoofdschudden. Zo soepel hoeven nekspieren nu ook weer niet te zijn, bedenk ik ineens.

Wie er ook triomfeert in dit programma, nooit zal ik een cd van hem of haar kopen, en ik beloof ook dat ik nimmer iets van ze zal jatten in cyberspace. Meer kan ik niet voor ze doen.

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven