Voor eens & voor altijd

© vrt

Vrijdagavond: zo goed als tevreden kijk ik dan naar het afgeworpen juk, en vervolgens naar de televisie, waardoor ik helaas de indruk krijg dat ik het juk niet ver genoeg van me heb afgeworpen - 't is altijd wat in mijn wankele heldenleven. In ieder geval ben ik op vrijdagavond van top tot teen op amusement berekend, vast nog een schijntje meer dan tijdens andere weekdagen.

In 'Voor eens & voor altijd', een programma waarin Tom Lenaerts en Michiel Devlieger vooroordelen jegens publieke figuren aan hun idee van de werkelijkheid toetsen, nam ik Caroline Gennez waar, de politica. Tussen 'TerZake' en 'De keien van de Wetstraat' in is mijn behoefte aan politici gering op vrijdagavond - ik kan die lui maar niet met amusement associëren, zelfs al zouden ze eervergeten voor me paaldansen tot ze er met een geknapte string bij neervallen.

Soit. Mevrouw Gennez noemde de vooroordelen op die aan haar persoon kleven. Zij zou in de ogen van de grote hoop, die we gemeenzaam en dus zonder erbij na te denken de publieke opinie noemen, een 'harde tante' zijn, 'koel' en 'rationeel'. Dat lijken mij geen slechte eigenschappen voor een politica, maar mevrouw Gennez herkende zich er liever niet in. We kregen beelden te zien uit 'De pappenheimers', waarin de voorzitster van de SP.A in de beslotenheid van de zogeheten Koker haast niet meer bijkwam van het lachen. Ik schatte haar op drie streekbieren van hoge gisting en een citroenjenevertje ter afronding.

De politica heeft zo te zien een keerzijde die net zo lacherig is als de voorkant van Eddy Planckaert, ex-wielerkampioen en thans zigeunerkoning met voorlopige standplaats in de woeste Ardennen. Hij was ook in 'Voor eens & voor altijd' te gast. Ook hij was zich van een vooroordeel jegens zijn persoon bewust: hij had de indruk dat menigeen hem zonder meer een flierefluiter vond. 'De echte Eddy zullen weinig mensen kennen,' zei hij, om ons meteen te ontmoedigen.

In het onderdeeltje van 'Voor eens & voor altijd' waarin de gasten een beeldfragment mogen uitkiezen dat ooit cachet aan hun overlijdensbericht op de televisie zou moeten geven, opteerde Planckaert voor een scène uit de slepende familieaangelegenheid 'De Planckaerts': we zagen de 'echte Eddy' in lotushouding in de bergen zitten, waar hij, onder wolkendrift, op een teken van een televisieregisseur in meditatie verzonk. Nu, ik weet niet of deze 'echte Eddy', ten prooi aan ijlere lucht dan in het dal, authentieker was dan een andere 'echte Eddy' die in dit programma zei dat hij in zijn sportcarrière tot vier keer toe was klaargekomen tijdens een wielerwedstrijd - 'in mijn koersbroek!' Dat was volgens hem niets anders dan een uitputtingsverschijnsel.

Mevrouw Gennez hoorde het eerst sceptisch aan - harde tante, koel, rationeel - maar daarna leek ze toch geloof te hechten aan de medische verklaring van de 'echte Eddy', alsof haar enkele uitgeputte backbenchers te binnen schoten die, ook al was Linda De Win nergens te bekennen, ineens zeer glazig voor zich uit staarden. Hoewel ik meer dan eens in geschrifte gebaald heb van de Planckaerts altegader, blijkt de 'echte Eddy', of toch één van hen, mij nog altijd te kunnen vermaken: dat geinponem is al met al onweerstaanbaar voor iemand die zoals ik weleens terugdenkt aan de fauna van 't platteland van herkomst: zulke knakkers stalen geen fietsen maar fietsbéllen, herinner ik me. Maar laat ik niet afdwalen: 't was heerlijk om de archiefbeelden te zien waarin Eddy Planckaert vis-à-vis Hugo Camps, die hem languit lag te interviewen, ongeremd het wondermiddel epo bezong, hét vitaminepreparaat der kampioenen. Zeg het voort.

• Tom Lenaerts over \'Voor eens & voor altijd\'