Dwarskijker: Rock Werchter

© gie knaeps

Ik luister dan ook bereidwillig maar niet doorlopend met welgevallen naar 'All Areas' op Studio Brussel, en op de slotavond van 'het beste festival ter wereld' kwam het liveprogramma 'Rock Werchter 2009' op Canvas me als thuisblijver zeer gelegen. Nu, dit programma was, om het zachtjes uit te drukken, bescheiden in vergelijking met de verslaggeving van het Glastonbury Festival die de BBC zich elk jaar op volle oorlogssterkte getroost. Ik mag in het binnenland ook 'Festivalitis' op Jim niet over het hoofd zien, en ik heb zelfs geen enkel argument om te beweren dat 'Rock Werchter 2009' aanzienlijk beter was.

't Is vreemd, maar de media geven je altijd weer de indruk dat elke act op de affiche van Rock Werchter fantastisch was, wat ik uiteraard niet geloof - het schijnt me ook toe dat populariteit steeds meer met kwaliteit wordt verward, om ervan af te zijn. De Jeugd van Tegenwoordig is onmiskenbaar populair. Frank Vander linden, de spelverdeler in dit programma, moest een praatje met deze reuze interessante, uit hun nek rijmende luitjes maken: 't was alsof hij met een stel volgelopen wildplassers probeerde te onderhandelen terwijl die net in het wild aan het plassen waren. Zulke interviewtjes zijn altijd onbegonnen werk, maar iemand moet ze maken. Ja, 't is g.v.d. een vak, vaak een klotevak zelfs. Rechtgeaarde interviewers zouden uit hoofde van dat vak vaker 'en pleur nu maar op!' moeten zeggen, ten afscheid. Dat zou de spanning ongetwijfeld ten goede komen, alsook de arbeidsvreugde.

Otto Jan Ham van Studio Brussel was de verslaggever te velde. Puur om onze nieuwsgierigheid te bevredigen zou Ham ons meenemen naar de zogeheten vipruimte, een enclave waar je als gewone sterveling, die voor zijn entreebewijs betaald heeft, nooit komt. Er was toevallig geen klaarblijkelijke vip te bekennen, zodat de verslaggever genoegen moest nemen met Zorah - hoewel ik au fond een uitslover ben, heb ik geen zin om uit te leggen wie Zorah nu ook weer was. Otto Jan Ham wilde weten of ze straks naar Metallica zou gaan kijken, of toch maar naar Milk Inc. Ze zou gewoon in de vipruimte blijven, zei ze, wat dan weer erg typisch is voor mensen die welkom zijn in vipruimtes.

Otto Jan Ham, die volgens mij grondig werd uitgetest om te zien of er een toekomst bij de televisie in 'm school - ik denk van wel - probeerde een iets ambitieuzer interview met Noel Gallagher te maken, het enige brein van Oasis, een band waar ik veel van hou. Gallagher zei dat hij niet blasé wilde klinken, maar dat hij al voor véél grotere menigtes dan het publiek van Rock Werchter had gestaan. Not impressed. Hij bespaarde ons in ieder geval het obligate gelul over 'the fantastic crowd', wat ik op zich al verfrissend vond. Ineens sloeg Ham een musicologische toon aan: hij legde Gallagher voor dat Steely Dan een nieuw gitaarakkoord zou hebben uitgevonden, op een blauwe maandag, ergens waar maandagen blauw zijn. Het kwam hem op een hevige musicologische ontkenning van zijn interviewee te staan, 'complete onzin!', wat nog altijd beter is dan een doffe, in talloze working men's clubs geoefende Noord-Engelse kopstoot. In een beeldfragment van het optreden van Oasis bewonderde ik benevens de sound ook het jasje dat Liam droeg: een kledingstuk, nauw verwant aan de dwangbuis, dat ik met negentiende-eeuwse tuchtscholen associeer, en daar beleef ik ook nog eens plezier aan. Zelfs mijn eigen moeder vond me raar. Dat jasje paste uitstekend bij zijn blik, die er altijd weer op wijst dat hij elke ogenblik ruggelings achterover kan slaan, na eerst iemand de keel te hebben dichtgeknepen, mogelijk zijn bloedeigen broer.