Dwarskijker: 'K2 zoekt K3'

Ik heb ook nooit bezwaar gemaakt tegen speelgoed dat in progressieve kring als waardeloos werd afgedaan, of als de zoveelste kwalijke uitwas van imperialistisch neoliberalisme. Ik zag namelijk dat mijn dochtertjes deksels veel plezier beleefden aan Barbie, My Little Pony en allerlei ander plastic meisjesspul dat zó rooskleurig was dat het niet in de natuur kon voorkomen, laat staan dat het net zo biologisch afbreekbaar als Nic Balthazar zou kunnen zijn. Meer kun je van speelgoed niet verwachten. Ik geef toe dat ik ook als Prinzipienreiter deerlijk mislukt ben, maar dan wel met bravoure.

K3 stond bij mij thuis niet op de lijst van de verboden producten - er wás niet eens zo'n lijst - maar ik ga nu ook niet beweren dat ik die trits troeltjes met hun krampachtige schijn van onschuld klakkeloos voor lief neem. Muziek is de grootste kunst - ze nestelt zich zonder omwegen in je systeem, zodat ik snel de zenuwen krijg van bijvoorbeeld 'Kusjesdag', en al helemaal van het infantiele gedragspatroon waarin die meiden van K3 op aanraden van hun zakelijke entourage en op vraag van de markt zijn blijven steken, ook als ze oog in oog staan met vieze oude mannen die zulke twijfelachtige schoolmeisjes alleen maar kennen van rolprenten als 'Kostschoolmeisjes op drift'. Dat Kathleen na tien jaar de baard in de keel kreeg en de kleuterleeftijd niet langer als een levensideaal zag, leek mij dan ook een stapje in de goede richting. 't Was welletjes, de houdbaarheidsdatum was overschreden, ware het niet dat the show must go on, want K3 is in de eerste plaats een volwassen geldmachine. De bedenkers van deze handelswaar maakten van de nood een deugd, en daar vloeide dan 'K2 zoekt K3' uit voort, een talentenjacht die koste wat het kost de nieuwe Kathleen aan het licht moet brengen.