De beste hobbykok van Vlaanderen

Menig hobbykok die thuis 'mama' wordt genoemd, droomt tegenwoordig wellicht van landelijke erkenning, zelfs van roem. En Peter Goossens boezemt Jan en alleman meer ontzag in dan eender welke vooraanstaande Vlaamse kunstenaar. Dat schijnt hem niet tegen te staan - het lijkt hem zelfs te bevallen. Of de camera van hém hield tijdens 'Mijn restaurant!', daar durf ik geen eed op te doen, want die apparaten houden van niemand, maar hij hield in ieder geval van de camera, waarop hij graag zijn aangeboren heersersblik uitprobeerde: een oogopslag waarvoor koksmaatjes rillen, zodat de saus schift. Eén druppel angstzweet is namelijk al voldoende. Daar krijgen ze dan uitvoerig voor op hun lazer. Ja, 't is een hard vak voor slaafjes.

"'Koken is geen kunst'"

Een spin-off van 'Mijn restaurant!' kon niet uitblijven: in 'De beste hobbykok van Vlaanderen' gaan Peter Goossens en zijn Zeeuwse evenknie Sergio Herman op zoek naar een culinaire amateur van wie ze in de mate van het mogelijke versteld kunnen staan. Bij de selectie, het voor de hand liggende onderwerp van de eerste aflevering, moesten ze van honderd gerechtjes proeven die hobbykoks van overal in het land voor hen klaarmaakten in een keuken ter grootte van een constructiehal in een vliegtuigfabriek.

'Hou het simpel,' luidde het advies van Peter Goossens. Een deelnemer die ervan uitging dat koken een kunst is, kwam met 'een kubisme van zwaardvis' aanzetten, gemarineerd in zelfoverschatting. Ik meen te weten wat kubisme is, maar wat 'een kubisme' is, en ook eetbaar, ontgaat me. Ik denk dat we het meer in de richting van dada moeten gaan zoeken, als we er zonodig iets van willen begrijpen. Het gerecht leek op een schaalmodel van een gevaarte, en volgens Peter Goossens en Sergio Herman vloekten de smaken oninteressant met elkaar, en viel er op het geheel geen peil te trekken. De kunstenaar was het daar niet mee eens en verschafte driftig uitleg bij zijn creatie. Ik dacht dat ze hem linea recta naar een onbewoond kookeiland zouden verbannen, maar Sergio Herman zag wel iets in zijn arrogantie, waardoor de schepper van 'een kubisme van zwaardvis' mocht doorgaan naar de tweede selectieproef. Arrogantie is kennelijk een belangrijk ingrediënt in de betere keuken. Zodra een afgewezen deelnemer zijn kont had gekeerd, brachten Goossens en Herman een hoonlach voort, die het belang van arrogantie in de keuken ten overvloede onderstreepte. Patsers zijn ook goed in dat soort lach.