Dwarskijker over 'So You Think You Can Dance'

Aangezien ik altijd voor een gedachtevlucht te vinden ben, uiteraard in businessclass, vroeg ik me in de greep van de actualiteit af hoezeer een hoofddoekje An Lemmens zou misstaan. Maar voor ik het daarover eens kon worden met mezelf, werd ik al afgeleid door een danser die voor 'So You Think You Can Dance' stond warm te draaien. Hij trad aan met een stoel die, naar hij zelf zei, zijn 'kritische ik' moest verbeelden, een kracht die hem aldoor probeerde dwars te zitten. Als ik zoiets hoor, hou ik mijn hart vast, of ik zet het op een besmuikt geeuwen, maar de danser bewoog prachtig en zijn stoel deed het ook lang niet slecht voor een levenloos ding dat het niet van lenigheid moet hebben. Ik heb bewondering voor alles wat ik niet kan, of niet durf te kunnen, en daarom kijk ik op naar mensen die al dansend de zwaartekracht uitsliepen, of mensen die op sierlijke en ritmische wijze meer van hun gewrichten gedaan krijgen dan ik. Kortom, ik hou van goede dansers, en in 'So You Think You Can Dance' heb ik al veel onmiskenbaar talent gezien, laatst nog een Nederlands stel dat zich briljant van een hitsige postmoderne chachacha kweet: kijk, dát noem ik nog eens een voorspel - in de natuur zie je zulke superieur gestileerd baltsgedrag nooit, of je nu David Attenborough bent of niet.

Het viel me van 'So You Think You Can Dance' mee dat er niet likkebaardend op aangekondigde mislukkingen werd ingezoomd: echte beunhazen mochten even voorbijflitsen, maar meer aandacht kreeg hun stuitende gebrek aan zelfkennis niet. De jury, die over stijl moest oordelen, wilde kennelijk zelf van stijl getuigen. 'Dit is wellicht de slechtste auditie die ik vandaag heb gezien,' klonk het bij gelegenheid, maar er kwamen geen frontale, op het leedvermaak van het ruime publiek berekende extra krenkingen van. Zal ik dat maar een gunstige evolutie in het rijk der hufters noemen? Ja, laat ik dat maar doen.

Thans rijst mijn kritische ik van zijn stoel op, maakt een pirouette die mijn gewone ik hem niet zou nageven, en neemt vervolgens het woord: Brahim, de gevierde arrenbiezanger, heeft met z'n onafscheidelijke hoedje op zitting in de jury. Als Nederlandse stopwoorden en gemeenplaatsen tekortschieten - nagenoeg voortdurend - schakelt hij op Engelse kretologie over: 'Wat ik je heb zien doen was... beautiful' of: 'Wat jij doet is méér dan hiphop, het is... emotional.' Ik maak me sterk dat Brahim een internationale carrière ambieert, zo mogelijk tot in het hiernamaals toe: nadat hij een zwarte jongen van Congolese afkomst uitstekend had zien dansen, een jongen van wie uit een inleidend filmpje was gebleken dat hij van huis uit erg vroom was, sprak de gevierde arrenbiezanger: 'Dit is het bewijs dat God cool is.' Fijn, maar altijd kerk en showbusiness netjes gescheiden houden, Brahim... if possible.