Dwarskijker over 'Boer zkt. vrouw'

Hoge kijkcijfers hebben overigens nooit indruk op mij gemaakt, want ze reflecteren veel vaker grijze middelmaat dan uitgesproken kwaliteit. En binnen de grenzen van de democratie ben ik, zeker wat het massamedium televisie betreft, geneigd de massa ongelijk te geven. Al weet ik niet hoe ik zou piepen mocht die massa, voorzien van knuppels, bijlen, zeisen en bijgeslepen Zwitserse zakmessen, met onvriendelijke bedoelingen bij me aanbellen. De mens is merkwaardig laf zodra hij zijn verstand gebruikt. Wie zei dat ook alweer? Ik hoop maar dat ík het niet was, in een taxi, na nachtelijke buitensporigheden waar ik voor mijn thuiskomst al spijt van krijg.

Eén ding is zeker: de landlieden die in 'Boer zkt. vrouw' hun gelooide en dus mede door de elementen vormgegeven boerenkop boven het maaiveld uitsteken, krijgen meer aandacht van het publiek dan hun collega's die steen en been klagen over bijvoorbeeld de veel te lage melkprijs.

Eén van hen is Staf, woonzaam in Hakendover nabij Tienen, die volgens één van zijn drie uitverkorenen 'zó'n verrassend karakter' heeft. 'Zie hem blinken van schelmerij,' klonk het ook nog, en opdat we er helemaal van overtuigd zouden zijn dat Staf als schalk zijn weerga niet heeft in bepaalde landbouwzones van Hakendover, kregen we ook nog te horen dat 'zijn grapjes altijd onverwacht komen'. Toen zijn potentiële bruiden zich bij Staf aanmeldden, wees hij hen een stal als slaapplaats aan. Het was er zoals gebruikelijk een bende, waarin stalvee en een enkele boerenknecht ongehinderd hun gevoeg kunnen doen, en dat dan ook niet nalaten. 'Zo zal die miep meteen kennismaken met de essentie van het boerenleven,' dacht ik, maar het bleek om een typisch grapje van Staf te gaan, dat, terwijl hij blinkt van schelmerij, altijd onverwacht uit zijn verrassende karakter komt gefloept, niet zelden tot zijn eigen verbazing. Meestal laat hij er een lach bij weerklinken waarmee hij in andere omstandigheden het vee van de ene wei naar de andere jaagt. Staf bracht de vrouw vervolgens naar de echte logeerkamer, waarin een wuft hemelbed op de nabije toekomst preludeerde. Het zou me niet verbazen dat Staf eigenlijk een casanova is die zich, om niet al te zeer over de tong te gaan in Hakendover, voordoet als boer, en z'n hemelbed geheimhoudt.

Het duurde niet lang of zijn drie aspirant-boerinnen begonnen kanttekeningen bij Staf te plaatsen: aandacht geven was niet zijn sterkste punt. Die vrouwen zochten hem op terwijl hij op het veld aan het werk was, en Staf maakte van de gelegenheid gebruik om een lang gesprek aan te knopen met een kennis die toevallig langs kwam gereden. Het was alsof hij die vrouwen ineens niet meer gewaarwerd, en dat zinde ze vanzelfsprekend niet, want die goedgelovige wichten hadden warempel op ogenblikkelijke liefde gerekend. Hetzelfde gebeurde toen hij ze meenam naar een optreden van The Scabs in Tienen - whatever happened to rock'n'roll? Toen hij daar zijn vriendenkring trof, leek hij oprecht blij dat hij zijn gezellinnen eindelijk van zich af kon schudden, en bovendien voerde hij er bijzonder geanimeerde gesprekken met andere vrouwen, waarbij er weer van alles dat geen naam behoort te hebben uit zijn verrassende karakter kwam gefloept. Tussendoor ontvouwde Staf ons zijn muzikale smaak: 'Ik hou van alle genres.' Kortom: muziek liet hem koud. Altijd oppassen voor zulke lieden.