Dwarskijker over 'Boer zkt. vrouw'

Fons was dan weer een andere boer, maar evengoed een boer. Hij oefende zijn vak uit in Saint-Sornin-Leulac, een dorp in het Franse departement Haute-Vienne waar men in de belendende dorpen nog nooit van heeft gehoord, en er nog trots op is ook. 'We gaan ze een paar dagen uittesten als een auto,' sprak Fons gevoelig, en voor zijn drie snoezen had hij nog meer leuks geregeld: een bierfeest waarvoor een drom Belgische vrienden van Fons jaarlijks overkwam, en dat tevens een soort sportwedstrijd tussen die Belgen en plaatselijke Fransozen was.

Tussen twee pinten door deden de deelnemers aan paalklimmen, en het hoogtepunt van deze manifestatie was: om het snelst een heuvel oplopen met een vrouw die omgekeerd over je rug hangt - bij mijn weten geen olympische discipline, ook geen afgeschafte olympische discipline. Ik ben er bijna zeker van dat ze met concours de beauté et d'élégance iets heel anders bedoelen in mijn bevriende natie Frankrijk, zelfs in Saint-Sornin-Leulac.

Fons koos voor die voorvaderlijke wedloop Nadine uit: een nogal levenslustige vrouw van Italiaansen bloede die, voor zover ik me daarmee mag bemoeien, niet gediend is van een boer in een Frans boerengat. Het scheelde niet veel of ik kreeg medelijden met haar, en ook wel met die andere vrouwen die door middel van dit programma van hun eenzaamheid proberen af te raken, en van hun kwalijke herinneringen aan andere heilloze relaties. Allemaal zien ze het boerenleven als een idylle, als iets dat met dierenliefde te maken heeft en eruitziet als het prentenboek 'Op de boerderij' uit hun kindertijd. Ze zijn natuurlijk dwazen die geen ogenblik beseffen dat ze de trekpoppen van televisiemakers zijn, en tegelijk ook van boeren die vooral van onbezoldigd en tevens neukbaar personeel dromen, en ondertussen maar al te graag met een driekoppige harem uitpakken op de televisie. Die vrouwen dromen van hartstochtelijk aanzwellende vioolmuziek, maar in werkelijkheid krijgen ze het klaaglijke geloei van koeien te horen, en het geluid van neerkletsende vlaaien op de stalvloer - waaiers van stront die zíj zullen moeten opruimen, zogenaamd uit liefde. Ook uit liefde voor het boerenvak, maar als je de middelbare leeftijd hebt bereikt, is het veel te laat om nog als boerin geboren te worden, zelfs al heb je in je leven al behoorlijk in de stront gezeten. De liefde zoals ik me ze voorstel - en die vrouwen diep in hun hart wellicht ook wel - is veel te ingewikkeld, en ook veel te belangeloos, om in dit type kijkcijferkanon tot haar recht te komen.

Een bekentenisje op z'n tijd kan geen kwaad: mocht het niet tot mijn takenpakket behoren, dan zou ik nooit naar 'Boer zkt. vrouw' kijken. De vraag 'Waar is de tijd dat Dina Tersago nog een belofte was?' zou dan ook niet in me opkomen.