Stille weldoeners

Samen met haar man had ze ook een vastgoedimperium uitgebouwd, ook al op internationale schaal: dáár had ze haar overvloed wellicht nog het meest aan te danken. Het stel had florissante kinderen, en die kinderen hadden goed onderhouden paarden. Een griezelig gelukkig gezin, kon je denken.

In opdracht van 'Stille weldoeners' ging Lud Verhelst terug naar haar geboortestadje Kortrijk, bekend van 'De Rodenburgs'. Daar, in het 'Dallas van Vlaanderen', zou ze met een krap budget moeten rondkomen en voor de gelegenheid haar intrek nemen in een sjofel arbeidershuisje in een buurt die volgens de commentaarstem 'onleefbaar was geworden door de snelle opkomst van luxeappartementen en van winkelcentra.' Door de schuld van projectontwikkelaars als Lud en haar man dus. Nu, dat leek nooit tot haar door te dringen in dit programma, want die commentaarstem hoorde ze natuurlijk niet.

Lud ging op verzoek van 'Stille weldoeners' vrijwilligerswerk doen bij organisaties die zich belangeloos om arme of anderszins onfortuinlijke medemensen bekreunen: Poverello, De Kier en een manege waar kinderen met een handicap, als het ze even meezat, beter konden worden van hippotherapie. De formule van dit programma gebood dat niemand vooralsnog mocht weten dat ze puissant rijk was, en daarom had ze zich in een lagere inkomensklasse vermomd. Ze prees volkomen terecht alle vrijwilligers die zich elke dag weer onvoorwaardelijk ten dienste van de paupers stellen. In het voorbijgaan vernamen we dat er meer dan tweehonderd daklozen rondscharrelen in het Dallas van Vlaanderen, een provinciestad die prat kan gaan op zowel miljonairs- als designbeurzen.

Armoede aanschouwelijk maken kan tot sociale bewustwording leiden, maar dit programma draaide vooral om de zeer tijdelijke onlustgevoelens en ongemakken van Lud Verhelst: 'Je begint het je persoonlijk aan te trekken.' Voorts miste ze in haar tijdelijke, voorlopig nog niet door projectontwikkelaars gesloopte onderkomen hardop haar kinderen en haar gsm, en 's nachts hielden burengerucht en nachtlawaai haar uit de slaap: dunne muren. En ja, ze werd er zich van bewust hoe goed ze het eigenlijk had in het leven, iets waar ze nu ook weer niet élke dag van doordrongen was.