© © VRT 2008 - Sofie Silbermann
'Van vlees en bloed', dat op nieuwjaarsdag van start ging op één en Vlaanderen meteen in de ban had, was een evenement in de ouderwetse betekenis van het woord: het was televisie waar men voor thuis bleef. De begintitels waren op zich al een onderscheiding waard: nagenoeg glamoureuze beelden toonden in close-up en in slomo des slagers dagdagelijkse handelingen.
Maar 'Van vlees en bloed' was over de hele lijn een meesterwerk, van het scenario over de muziek en de beeldvoering tot het acteerwerk. De hele cast was zonder meer briljant, hier was een ensemble aan het werk dat het naturel heruitvond en tegelijkertijd begrippen lanceerde die algauw een eigen leven gingen leiden: de bospoeper, de kreet 'Ik zen nogal ne kerel, hé!'... Ook het vogelnestje kende een revival, als vleesgerecht én als schuiloord voor ontspannende activiteiten in de gezonde boslucht.
Het herkenbare wel en wee van de Van Genechtens, onder het al dan niet wakende oog van de oermoeder, waren bijna archetypisch Vlaams, maar dan subtiel buiten de lijntjes gekleurd zodat het surrealisme het realisme voortdurend grijnzend over de schouder keek. Prachtserie!
Verstuur de authentieke foto van de authentieke Bospoepersboom van Retie als e-card
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
0 reacties
reageer ookReageer ook