Van vlees en bloed

Een tijd geleden zag ik in de rubriek 'Wordt vervolgd' van 'Man bijt hond' een slagersechtpaar op sluitingsdag. De vrouw zei dat ze dan niet kookte maar met haar man uit eten ging in een plaatselijke brasserie, en de cameraploeg ging met haar mee. Ze bestelde altijd hetzelfde: voor zichzelf een croque hawai, en voor haar man een biefstuk. Die slager was op z'n vrije dag natuurlijk aan het werk, en hij zakte pas naar de brasserie af nadat zijn vrouw hem met haar mobieltje had opgebeld: 'Je biefstuk ligt nu in de pan.' Geen tijd te verliezen.

De lunch verliep hoofdzakelijk in stilte. De behoefte aan aanspraak was gering. De slager zei dat de biefstuk hem smaakte, ook al omdat hij die aan de brasserie had geleverd. Nadat hij dat vlees naar binnen had gewerkt - een mens moet nu eenmaal eten - ging hij weer aan de slag. De vrouw bleef even alleen in de brasserie achter, wachtend op de rekening. Ze leek zich niet meer af te vragen of ze nu doodongelukkig dan wel niet zo gelukkig was - dat stadium was ze voorbij, en het werk ging altijd voor: dat stond om de een of andere reden buiten kijf.

In luttele minuten hadden we een beklemmend beeld van de kleine middenstand gekregen, en omdat truth altijd stranger is dan fiction vroeg ik me af of je deze in het wild aangetroffen scène, dit perfecte dubbelportret dat voor het rapen lag, ooit door middel van drama zou kunnen evenaren. Wel, de eerste aflevering van 'Van vlees en bloed', die ook om de middenstand in een slagerij draait, kwam aardig in de buurt van de werkelijkheid zoals ik ze doorwaak.

Het hoort volgens mij niet dat je na één aflevering een oordeel over een serie velt, maar laat ik mijn eigen wetje toch maar eens overtreden: de hele cast is briljant. Het acteerwerk heeft de grootst mogelijke naturel - het lijkt allemaal ter plekke bedacht, en toch is het precisiewerk: kopieerlust des dagelijksen leven, maar dat één millimeter buiten de lijntjes gekleurd. En Herwig Ilegems, een acteur die je bijna nooit op de televisie ziet, permitteert zich anderhalve millimeter, con brillo. Hij speelt Herman, die beroepshalve werkloos is en tijd zat heeft om het leven in en om de slagerij met argusogen gade te slaan en al wat er beweegt ongevraagd te becommentariëren. Hij is het soort karikatuur waarvan je snel inziet dat hij in het echt kan bestaan, waarna de schok der herkenning je deel is.

De begintitels van dit programma zijn op zich al een onderscheiding waard: allerlei handelingen van een slager in close-up en in slomo: de gehaktmolen, het worstenmaken, een mes zetten in rood vlees. 't Zijn nagenoeg glamoureuze beelden, die evenwel de horror carnis niet uitsluiten: walgen om iets sensueels, daar komt het op neer. 't Is nog maar begonnen en ik zie er al veel in. U hoort hieromtrent nog van mij, bij leven en welzijn.