Ratatouille

Omdat daar doorgaans op neergekeken wordt in de kringen van ziekteverspreidende knaagdieren, probeert hij zijn droom waar te maken via de bordenwasser Linguini, die hij als een soort marionet door de cuisine orkestreert.

Regisseur Brad Bird kreeg een Oscar voor zijn verdienste, ook al behaalde de film destijds (in 2007, zeg maar) nogal lauwe cijfers aan de Amerikaanse kassa's. Maar dat was wellicht te wijten aan de schier onuitspreekbare titel voor de gemiddelde Amerikaanse kijker: 'Rat-a-what-now?!'

Brad Bird «'Ratatouille' (voor alle duidelijkheid: in het Engels klinkt het als ratatoewie, red.) was eigenlijk niet eens mijn film. Iemand anders bij Pixar, Jan Pinkava, had er al drie jaar van zijn leven aan gewijd. Maar kennelijk vonden de grote bazen de plot niet goed zitten.

»Toen ik aan een welverdiende vakantie wilde beginnen om af te kicken van 'The Incredibles', kreeg ik opeens telefoon: of ik kon inspringen als regisseur? Terwijl ik zo goed als niks afweet van ratten, Frankrijk of de fijnere keuken!»

Bird «Het testpubliek vond een rat als hoofdpersonage aanvankelijk nogal onappetijtelijk. Daarom hadden ze de staarten van die beestjes een flink stuk ingekort en ze op hun achterpoten gezet - alles om ze wat minder rattig te maken. Die beslissing heb ik radicaal teruggedraaid: voor mij mocht alleen Remy zich op twee poten voortbewegen, omdat hij zich van zijn soortgenoten onderscheidt door aansluiting te zoeken bij de mensenwereld.

»Ik heb me ook meteen op de culinaire research geworpen en in een aantal Parijse driesterrenrestaurants mijn voeten onder tafel geschoven. In het begin begreep ik het concept van uitgebreid dineren niet zo goed - ik ben een Amerikaan, hè. Toen ze het eerste bord met verrukkelijke maar petieterige hapjes brachten, schrokte ik alles aanstonds naar binnen.

»Ik had niet door dat er nog een eindeloze rij gangen zou volgen. Halverwege kon ik al geen hap meer door mijn keel krijgen, waarmee ik de chef natuurlijk grandioos beledigde. En dan waren ze nog niet eens langsgekomen met het karretje met zes verschillende kazen - te degusteren in een welbepaalde volgorde - en het dessertbuffet. Nee, het had niet veel langer hoeven te duren of 'Ratatouille' had me mijn lijn gekost.

»Leuk pluspunt aan de film - naast de Oscar, uiteraard - is dat ik sindsdien probleemloos binnenraak in alle toprestaurants. En dan heb ik het niet alleen over French Laundry, het Californische restaurant van chef Thomas Keller, die ons adviseerde tijdens de film en ons zijn speciale recept voor ratatouille schonk.

»Zelfs in El Bulli hoef ik niet te reserveren, terwijl de wachtlijst er doorgaans tot zo'n twee jaar oploopt. De grootste chefs ter wereld wisten 'Ratatouille' allemaal te smaken.»

Bird «Alles! De meeste mensen weten niet wat ze zich erbij moeten voorstellen: 'Een vent die in een megafoon staat te schreeuwen te midden van een cartoonwereld? Dat kan toch niet?' Dus gaan ze er gemakshalve van uit dat tekenfilms niet worden geregisseerd, dat alles met een druk op een computerknop gebeurt.

»Terwijl ik toch echt hetzelfde takenpakket heb als de regisseur van een live action-film: ik beslis over de montage, het licht, de muziek, de kleuren, het verhaal en de acteurs.

»Waar ik erg blij om ben, is dat animatiefilms zich steeds meer losmaken van wat ik weleens 'de kindertafel' noem. Vaak krijg ik te horen: 'O, wat leuk! Jij mag kinderen entertainen.' Dat is ook zo, maar kinderen maken maar tien procent van mijn doelpubliek uit. Papa en mama hebben net zo hard genoten van 'Ratatouille'.»

Bird «We blijven doorgaan zolang er goeie ideeën te rapen vallen. Eén ding is zeker: we doen het niet voor het geld. Walt Disney zei het lang geleden al: 'Ik maak geen films om geld te verdienen, ik verdien geld om films te maken.' Die maatstaf hanteren we bij Pixar nog steeds.»

Bird «Dat is onvermijdelijk, ja. We zijn nog altijd vernieuwend, maar onze doorbraken zijn veel subtieler, minder merkbaar voor het publiek. Bij 'Ratatouille' zat het 'm bijvoorbeeld vooral in de schaduwen: die hadden we nog nooit zo levensecht gekregen.

»Dat, én het voedsel: dat zag er zo smakelijk en hapklaar uit, met dank aan een speciale lichttechniek die we ook al gebruikt hadden voor de vissen in 'Finding Nemo'. Het komt erop neer dat het licht door de eerste laag vel of vissenschubben heen schijnt, en daarna terugkaatst. Klinkt ingewikkeld, maar doe dat met een druif en ik zweer je: je wil er zo in bijten.»

• Disney: Ratatouille
• Youtube: Ratatouille