Weg naar Compostela: het driemiljoenstappenplan

Zijn vijfenzestig kortverhalen zijn nu herwerkt tot acht afleveringen van een halfuur. En het is meer dan een compilatie, want na zijn tocht is Hauben nog andere pelgrims gaan opzoeken.

Arnout Hauben «De stukjes uit 'Man bijt hond' hebben we aangevuld met verhalen van andere Vlamingen die ooit de volledige tocht vanuit België hebben afgelegd. Van de vele ex-pelgrims met wie we contact hebben opgenomen, is uiteindelijk een ploegje van vijftien overgebleven: jong en oud, arm en rijk, gelovig en niet-gelovig. Er zit een man van tachtig bij die over een tocht van vijfendertig jaar geleden vertelt.

»En een vrouw die al in 1989 voor Oikoten werkte, een organisatie die zich inzet voor probleemjongeren: zij stapte met hen naar Compostela, zodat ze hun leven een andere wending konden geven. Twintig jaar geleden was de camino nog niet zo populair als nu en zo'n lange voetreis maken met jonge gasten die niks met stapschoenen hádden, dat was op z'n minst baanbrekend.»

Hauben «Ja, maar daarop focussen we niet. Wel op wat ze onderweg hebben meegemaakt: de kou en het slechte weer, de eenzaamheid, het heimwee, het verdwalen, het ziek en moe zijn, en evengoed de euforie die je soms overvalt.

»Dat is wat ik wil laten zien: dat ik maar één pelgrim was, en dat er ontelbare andere zijn die ook straffe emoties hebben meegemaakt. Eén man zei dat hij terug was gekomen met de gedachte dat hij een unieke tocht had beleefd, maar hoe meer hij nadien met andere pelgrims sprak, hoe meer hij merkte dat zijn tocht níét uitzonderlijk was. Iedereen die naar Compostela stapt, maakt straffe dingen mee. Dingen die je van je leven niet vergeet.

»En hoe levendig al die herinneringen nog waren, zelfs vele jaren later! En hoe één en dezelfde plaats een heel ander verhaal kan hebben! In een bled in de Midi heb ik zalig zitten tafelen met een Frans gezin, maar een ander zat daar te blèten omdat hij de weg kwijt was, en net dan belde zijn dochter om te zeggen dat ze zwanger was, en dan wilde hij stoppen met zijn tocht en naar huis gaan...

»Die man zat daar superdiep, en ik zat daar op een wolk, en dat is toch bijzonder: het is één weg en één bestemming, en tegelijk passeren daar alle hoogtes en laagtes van zoveel mensenlevens.

»Er wordt mij nu gevraagd of die tocht mijn leven veranderd heeft. Ik ben geen ander mens geworden, dat niet, maar ik ben mezelf wel op alle mogelijke manieren tegengekomen: diep ellendig, maar evengoed zo enthousiast dat ik úren kon blijven stappen. Heel pure, heel sterke emoties waren het.

»Op die manier heeft die tocht wel veel betekend in mijn leven. En in het leven van al die anderen. Dat merkte ik als ik naar pelgrims belde: ik hoefde het woord Compostela maar uit te spreken en ik kreeg als het ware een andere persoon aan de lijn. Er schoot gelijk vuur in die stem.»

Bekijk een fragment uit 'Man Bijt Hond' »