Winteruur met Frank Vander linden: 'Jongensboeken zonder bescheten moraal'

, door (nj)

frank vander linden vrijbeeld

Frank Vander linden «Ik heb een flard tekst gekozen van mijn grote literaire held, wijlen Willem van den Hout

HUMO Wíé?

Vander linden «Hij is je misschien beter bekend als Willy van der Heide, het pseudoniem waaronder hij in de jaren 50 en 60 de Bob Evers-serie schreef. Ik heb die reeks leren kennen toen ik een jaar of 11 was: in de bibliotheek van Steenokkerzeel, de door meneer pastoor himself gerunde Sint Rumoldus-boekerij, hadden ze zowaar de volledige collectie staan. Helemaal bij toeval heb ik er eens een exemplaar van vastgenomen, en ik was meteen verkocht: éíndelijk eens een jongensboek zonder een bescheten moraal, over stoute papa’s die tot inkeer komen of zo. Nee: het was gewoon een razend opwindend detectiveverhaal over twee Hollandse jongens en een Amerikaan die dwaze avonturen beleefden als geheimagenten, en ondertussen sigaretten rookten in jazzclubs en rondscheurden in Cadillacs.

»In korte tijd heb ik er dan de hele serie doorgejaagd, en daarna heb ik gedurende mijn adolescentie op tijd en stond een boek herlezen. Maar ’t was pas toen ik als twintiger voor Knack en Humo begon te schrijven, dat ik ontdekte dat er in Nederland een hele cultus rond Bob Evers bestond, en dat Humo-collega’s als Wilfried Hendrickx, Herman de Coninck en Guy Mortier grote fans waren.

»Die Willem van den Hout was wel een nogal vreemde snuiter. ’t Was een man met een woeste kapiteinssnor en dito pet, die precies schreef wat de mensen wilden dat-ie schreef, en hij deed dat aan de lopende band en onder tal van pseudoniemen – als Sylvia Sillevis heeft hij zelfs een aantal meisjesboeken bij elkaar gepend.»

HUMO Wat ga je precies van hem voorlezen?

Vander linden «De inleiding van zijn autobiografie uit ’79: ‘Toen ik een nieuw leven ging beginnen, en andere waargebeurde verhalen uit de jaren vijftig’. Die inleiding gaat over hoe je als schrijver een waargebeurd verhaal dient te vertellen; wat je moet doen om het boeiend en swingend te houden. Het boek zelf, hoewel ongetwijfeld voor het grootste deel bijeengelogen, is daar vervolgens een meesterlijke proeve van: ’t is even kundig geschreven als de jongensboekenreeks waarmee ik gedurende mijn jeugd zo gedweept heb, en eigenlijk nog altijd dweep. ‘Trammelant op Trinidad’, ‘Hoogspel in Hong-Kong’, ‘Kabaal om een varkensleren koffer’: ’t is dat ik vanmiddag een repetitie met De Mens heb, anders zou ik er nú weer in beginnen.»

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven