Erotische cultclassics: 'Schulmädchen Report: Was Eltern nicht für möglich halten' (Ernst Hofbauer, 1970)

, door (es)

Meer erotische cultclassics »

Als u in 1970 een West-Duitser was – niet dat we het u toewensen – dan is de kans bijzonder groot dat u zich in dat gezegende jaar net als honderdduizenden van uw landgenoten op één van uw vrije middagen in de bioscoop aan ‘Schulmädchen Report: Was Eltern nicht für möglich halten’ zat te vergapen.

Deze film was in het toenmalige West-Duitsland zó’n immense hit en zó’ngrote sensatie dat je van een heus cultureel fenomeen kon spreken: iedereen sprak erover, iedereen moest hem hebben gezien, en alleen de onwaarschijnlijke wedstrijd tussen Italië en West-Duitsland op het wereldkampioenschap voetbal in Mexico (4-3, na verlengingen) kreeg in dat jaar méér media-aandacht.

Misschien lag het aan de ongewone opzet van de film: ‘Schulmädchen Report’ is immers geen traditionele softskinflick, maar een taboedoorbrekende documentaire die (‘met medewerking van vele anonieme jongeren’, zo meldt een pancarte) peilt naar de seksuele moraal van de jeugd in de grootstad München. ‘Dit is een revolutionaire documentaire!’ aldus de educatieve voiceover. ‘Een documentaire die laat zien hoe onze jongeren écht zijn! De schellen zullen van uw ogen vallen!’

In het begin richten de documentairemakers hun aandacht op Renata W., een achttienjarig meisje dat tijdens een schooluitstap door de juffrouw werd betrapt terwijl ze lag te rampetampen met de buschauffeur. Tijdens de ouderraad roept iemand voor de camera dat men zulke ‘Schweinereien’ onmogelijk kan tolereren en dat die griet moet worden verbannen, maar de schoolpsycholoog ziet het anders: we moeten er rekening mee houden, zo betoogt hij, dat jongeren nu eenmaal anders over seks denken dan volwassenen.

Ter illustratie van de veranderende seksuele zeden zet de camera zich vervolgens in het spoor van enkele andere meisjes, onder wie een nimf die zich waagt aan een lesbisch triootje en een juffertje dat door het rooster van de biechtstoel heen een priester probeert te verleiden. En mocht u op dit moment nattigheid beginnen te voelen, dan heeft u daar alle reden toe: ‘Schulmädchen Report’ behoort immers tot het genre van de nepdocumentaire. Waarbij we, ten einde uw geweten te sussen, onmiddellijk dienen te vermelden dat de rollen van de schoolmeisjes door meerderjarige actrices worden vertolkt.

Een sexploitationprent vermommen als een sociaal wetenschappelijke documentaire: die Duitsers toch! In een scène die we vandaag als brandend actueel zouden kunnen omschrijven, zien we hoe een meisje na de basketballtraining besluit om in de turnzaal nog even aan de ringen en aansluitend aan de evenwichtsbalk van de turnleraar te gaan hangen. Een geval van grensoverschrijdend gedrag? Uitlokking? Schweinerei? Aan u om te oordelen! In een sketch die niet zou misstaan in een kinky versie van ‘In De Gloria’, zien we hoe een griet staat te snotteren omdat haar moeder haar heeft betrapt terwijl ze zichzelf in bed lag te betasten (De moeder: ‘Was ist das für eine schweinerei?!’). ‘Niet de masturbatie maakte haar ongelukkig,’ zo vertelt de als immer educatieve voiceover. ‘Maar de strenge opvoedingsmethoden van haar moeder.’

Jawohl! Richtig! Wie vandaag naar ‘Schulmädchen Report’ kijkt, zal wellicht niet meteen begrijpen waarom zoveel toeschouwers in 1970 in shock waren: de erotische scènes zijn, met al die pronte borstjes, bolle derrières en harige oksels, eerder aan de tamme kant. Twee elementen maken van ‘Schulmädchen Report’ wat ons betreft dan toch een cool kijkstuk: de funky, door hitsige orgeltjes en lekkere gitaren aangedreven soundtrack van Gert Wilden (te vinden op iTunes), én de straatinterviews.

Tussen de sketches door zien we hoe een reporter in de straten van München op de lokale jongeren afstapt, hen een microfoon onder de neus duwt, en hen zonder omwegen vragen stelt als: ‘Wat vind je van masturbatie?’ en ‘Wat denk je van seks met een neger?’ De antwoorden, die in tegenstelling tot de sketches meestal spontaan tot stand kwamen, vertellen ons wel degelijk iets over de libertijnse tijdsgeest die toen, amper twee jaar na het revolutiejaar 1968, nog een beetje in de wereld rondwaarde. Seks met iemand die veel ouder is? ‘Waarom niet?’ Seks met een neger? ‘Waarom niet?’

We willen hier niet de seksuoloog uithangen, maar de Goedele in ons kon niet anders dan vaststellen dat die zelfverzekerde seventiesmeiden er een heel positief seksueel zelfbeeld op leken na te houden. Zoals dat gaat met immens succesvolle blockbusters, luidde ‘Schulmädchen Report’ het begin in van een franchise: de film kreeg maar liefst twaalf sequels, waarvan de laatste in 1980 op het witte doek verscheen. We hebben er héél even aan gedacht om ze er in één bandeloze bingewatch allemaal door te jagen, maar uiteindelijk dachten we: nein danke, zo schweinegeil zijn we nu ook weer niet.

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven