Waarom het monster uit 'It' zo'n huiveringwekkend schepsel is

, door (jme)

it 1

Een acute dysenterie-epidemie? Laxeermiddelen in het grondwater? Ontsnapte faeces-slingerende bavianen? Niets van dat alles: Andy Muschietti liet gewoon onlangs zijn adaptatie van Stephen Kings gelijknamige roman ‘It’ op de wereld los, met een uitzinnig goeie Bill Skarsgård als monster. Wij gespten onze herbruikbare pamper steviger om onze heupen en schuifelden met knikkende knieën en ranzig dure popcorn de bioscoop binnen.

De prent is inderdaad zo spannend als een vakantie boeken bij Ryanair (vliegt hij of vliegt hij niet?), zo gruwelijk als een witte haai in een kleuterbad en zo angstaanjagend als een muilsessie met Véronique De Kock. Wekenlang zullen we er dan wel niet van wakker liggen (hoogstens twee weken!), maar we werden er wel fundamenteel ongemakkelijk van, alsof er iets met een barbecue-grijper al onze organen permanent een kwartslag gedraaid had. Maar waarom?

Welnu, om even kort te gaan: de prent verhaalt over een groep kinderen (allez, een bende overmoedige snotapen) die samen op zoek gaan naar een mysterieuze moordenaar. De boosdoener blijkt een bloeddorstige clown (Pennywise!) die de kinderen van het dorp het rioolnetwerk insleurt en ze aldaar tot steak tartaar versnijdt. Njam!

Het gaat hier echter niet zomaar om een clown met een keukenmes en onbedwingbare moordlust – It, zoals de kinderen het schepsel noemen, is een demoon, een vormeloos en eeuwenoud kwaad dat naar hartelust de vorm kan aannemen van de grootste angst van zijn slachtoffers, om zich vervolgens te voeden met die angst. In dat geval kan dat misbaksel zich wel aan een heus buffet à volonté verwachten als hij voor onze neus transformeert in een concert van Kensington of The Script of in een aflevering van ‘Ex on the Beach’.

Maar even serieus: een clown op zich is niet bijster angstaanjagend – deprimerend misschien wel, als we iets geleerd hebben van Bumba en Krusty the clown – maar een oerwezen à la Cthulhu wiens enige doel eruit bestaat uw pamper op te vullen? Wees maar zeker dat zoiets diep onder uw huid zal kruipen. Daarbovenop is It ontstaan op een plek buiten het universum – het “macroversum” in Stephen King-lingo – die gewone stervelingen niet kunnen zien zonder compleet waanzinnig te worden. Allerminst een gezellige thuissituatie ten huize Itdus, maar dat geldt wel voor meerdere personages in de film.

Aan die horrorlasagne valt nog een extra laag toe te voegen: u kan It ook interpreteren als de belichaming van Stephen Kings hoogsteigen verbeelding – Kings fantasieën nemen ook eender welke vorm aan, steeds met de nadrukkelijke bedoeling om zijn lezers de stuipen op het lijft te jagen. Die verbeelding is eveneens ontstaan (of beter: krijgt vorm) op een plek buiten de verhaalwereld, in Kings hersenpan, die gewoonweg onvatbaar is voor de personages binnen die verhaalwereld. Dat soort meta-horror is wat ons betreft de beste soort. Brrr

Wat u ervan vond, kan u hier zien. Wat onze man ervan vond, leest u hier

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven