De Tand Des Tijds: Fast Times at Ridgemont High (Amy Heckerling, 1982)

, door (es)

Weet u wat de eeuwige tiener in ons – hij heeft last van mee-eters, draagt een jeansjasje en durft geen enkel meisje aan te spreken - soms mist in het huidige door superhelden en sinistere clowns gedomineerde bioscoopaanbod? Een goeie teen pic! Zo heel af en toe verschijnt er wel nog eens een vervolg op ‘American Pie’ in de zalen, maar voor de hoogdagen van het genre moeten we toch terugflitsen naar de magische jaren 80, toen de mensheid er werkelijk door werd overspoeld: ‘The Breakfast Club’, ‘About Last Night’, ‘Pretty in Pink’, ‘Sixteen Candles’, ‘Ferris Bueller’s Day Off’... Wees er trouwens maar zeker van dat sommige van die titels vroeg of laat uitgebreid aan bod gaan komen in onze ‘Tand Des Tijds’-franchise!

Wat nu eigenlijk het geheim is van een goeie teenpic? Simpel: er valt meestal hard te lachen met de strapatsen van de hoofdpersonages – denk aan de ‘You’re Abe Froman, the saucage king of Chicago?’-restaurantscène uit ‘Ferris Bueller’ - maar doordat die films tegelijk gewaagde thema’s durven aan te snijden - van ongewenste zwangerschappen tot het gevoel van vervreemding dat onwrikbaar in het tienerlijf zit verankerd - geven ze je op de één of andere manier ook het gevoel dat je er in het leven niet alleen voorstaat.

De ‘Citizen Kane’ van het genre is natuurlijk ‘Fast Times at Ridgemont High’: dit is de oer-teen pic, de film die indertijd aan de studiobonzen liet zien dat er voor het genre wel degelijk een publiek bestond, de zaadcel waar alle andere teen pics uit voortvloeiden. ‘Fast Times at Ridgemont High’ is eigenlijk het resultaat van de journalistieke activiteiten van Cameron Crowe, nu een gerespecteerd cineast, toen het wonderkind van het magazine Roling Stone. In 1979 ging de 22-jarige Crowe met het oog op een boek over de normen en de waarden van de Amerikaanse jeugd een trimester lang undercover in een midddelbare school in San Diego. Nog voor het boek – vandaag een heus collector’s item - in de winkel lag, kocht Universal Studios de rechten en Crowe zelf zette het om in een scenario. Net zoals er in het leven van de doorsnee aanrommelende tiener nog geen gestroomlijnde verhaallijn valt te ontwaren (en gelukkig maar!), valt er in de verfilming geen echte plot aan te wijzen: we cruisen gewoon anderhalf uur mee op het ritme van het tienerbestaan.

Alles klopt tot in de kleinste details: de soms onbeholpen manier waarop teenagers met elkaar omgaan; hoe ze naar elkaar gluren vanop de roltrappen in het winkelcentrum; de manier waarop een jongen zijn hand in de achterzak van de jeansbroek van een meisje laat glijden... Je zit hardop te grinniken, maar tegelijk voel je de beelden trillen van waarachtigheid. Dat we in het begin van de jaren 80 zitten, blijkt dan weer onomstotelijk uit het feit dat er op Ridgemont High minstens drie vrouwelijke leerlingen zitten die hard hun best doen om op Pat Benatar te lijken. Jezelf afrukken terwijl je aan de mooiste meid van de klas denkt, je maagdelijkheid verliezen in de dug-out van het lokale honkbalstadion: ‘Fast Times at Ridgemont High’ raakt dit soort momenten, levensbelangrijk voor een tiener, allemaal aan, en regisseuse Amy Heckerling verbeeldt ze precíés juist, in zoverre zelfs dat de Amerikaanse tieners indertijd voor de allereerste keer het gevoel hadden dat Hollywood eindelijk eens een film alleen voor hén had gemaakt.

Eén van de vele geneugten van ‘Fast Times at Ridgemont High’ is ook dat je voor je ogen een nieuwe generatie filmsterren ziet opstaan. Judge Reinhold, Eric Stoltz, Forest Whitaker, Anthony Edwards, Jennifer Jason Leigh: ze zouden in de jaren die volgden allemaal hun plaatsje opeisen in het collectieve bewustzijn. ‘Fast Times’ markeert ook het acteerdebuut van de piepjonge Nicolas Cage – wie hem kan spotten, krijgt van ons de Diamanten Oogbol-trofee! Maar het is natuurlijk Sean Penn die – in zijn grote doorbraakrol – de show steelt als Spicoli, de immer stonede surfer die zijn leraars begroet met een welgemeend ‘Aloha!’, in het midden van de les geschiedenis een pizzakoerier laat komen, en met z’n ‘Huh-huh-huh’-lachje het rolmodel vormde voor Beavis en Butt-head. Penn was toen nog maar 21, en toch ontpopte hij zich op de set al tot een fanatieke acteur die zelfs tussen de opnamen door in zijn rol bleef hangen en – omdat Spicoli dat nu eenmaal ook zou doen – geen enkele gelegenheid onbenut liet om de rokken van Phoebe Cates op te tillen. Zijn methode werkte: Spicoli was de hoofdreden waarom ‘Fast Times at Ridgemont High’ al snel een mythische film werd.

Tot slot vallen er uit ‘Fast Times at Ridgemont High’ – en ook dit is een wezenskenmerk van goede cinema – talloze praktische levenslessen te distilleren. Bijvoorbeeld: als je er eindelijk in slaagt om een meisje mee naar je kamer te krijgen, leg dan kant A op van ‘Led Zeppelin IV’! En ga je op café, vergeet dan vooral niet om in het bijzijn van de meisjes ‘de houding’ aan te nemen. Je stapt niet naar binnen, je sléntert. Je zegt niets, maar je gebruikt je lichaam om signalen te geven. Doe alsof het je niets kan schelen of de meisjes komen of gaan, maar wees voortdurend alert. Kun je dát, dan heb je ‘de houding’. Aloha!

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven