'Vele hemels': de sound van Spinvis

, door (mvst)

1200

'Geen strijkers voor een trieste scène'

SPINVIS «Het gaf wel een schokje toen ik bij het verschijnen van het boek die opdracht zag: jemig, wat een eer! Nu, het is de regisseur die beslist wie hij voor de muziek wilde, maar gelukkig was Jan Matthys (‘Quiz Me Quick’, ‘In Vlaamse velden’, red.) ook fan. Toen we de eerste keer over ‘Vele hemels’ spraken, vertelde hij me dat hij het mooi vond hoe ik met loops werk, en dat mechanische vervolgens romantisch maak met strijkers of piano. Het dwingende van die elektronica paste volgens hem goed bij het drama dat Griet vertelt. Daarin speelt het noodlot een grote rol: wat gebeurt, is geen ongeluk. Het is wat mensen doen omdat ze zijn wie ze zijn. Mijn muziek moest dat gevoel uitdrukken. En liever geen strijkers voor een trieste scène, want dat is de kijker onderschatten: die weet zo wel dat het droevig is.»

HUMO En zeggen dat je me nauwelijks een halfjaar geleden nog had gezworen niet meer in te gaan op elke opdracht die je werd aangeboden.

SPINVIS (lacht) «Ja, maar een film is zo’n mooi podium: mensen zitten stil in de bioscoop, en jij krijgt een prachtig 5.1-surroundsysteem om je muziek door te jagen. Helemaal te gek voor mij is dat mijn muziek voor één keer niet tot de teksten wordt herleid. Ik waardeer alle lof voor mijn zinnen, maar ik vind mezelf in de eerste plaats een componist.»

HUMO Wist je hoe je het zou aanpakken?

Spinvis «Het is een puzzel, zo’n soundtrack schrijven. Je hebt telkens een scène van pakweg één minuut en 44 seconden, en binnen die grens moet je je compositie brengen. Ik werk heel graag met zo’n beperking, en ik wilde me vooral door niets anders laten beïnvloeden dan het verhaal. Bij het monteren van de beelden gebeurt het vaak dat de monteur bestaande liedjes gebruikt om het ritme aan te voelen, en de componist moet die achteraf vervangen met zijn originele soundtrack. Dat is gevaarlijk, want dan wordt die voorlopige muziek bepalend voor de sfeer van wat jij schrijft. Ik heb die laten weghalen, zodat ik vrij was om te maken wat ik voelde.»

HUMO Je schreef eerder al een soundtrack voor een parkeergarage.

SPINVIS «Klopt. Mensen voelen zich daar vaak onveilig, en een architect had me gevraagd voor een parkeergebouw een geruststellende klankband te maken. Het is een collage van een halfuur, met prettige geluiden van spelende kinderen, iemand die zingt, vogels die fluiten… Ik kom er geregeld eens, en je kunt het er nog altijd horen. Het moet de mensen dus wel bevallen (lachje).»
 

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven