Erotische cultclassics: 'Iron Rose' (Jean Rollin, 1973)

, door (es)

Meer erotische cultclassics »

Noot: de oorspronkelijke titel luidt ‘La Rose de fer’, maar op de omslag van de Nederlands ondertitelde ‘Cemetery Edition’-dvd die we op de poep hebben kunnen tikken prijkt – geprangd tussen de decolleté van de hoofdactrice en acht grijze doodshoofden - de even mooie Engelse titel. 

Het verhaal speelt zich bijna helemaal af op een plek die we normaliter niet onmiddellijk associëren met blote borsten en wiegende derrières: het kerkhof. Twee geliefden (in vintage jaren 70-outfit: hij in een coltrui en een jeans met olifantenpijpen, zij in een geel jurkje waar de tepels parmantig doorheen priemen) beslissen tijdens een fietstochtje om even af te stappen en een wandeling te maken op het kerkhof (zij: ‘Maar dit is een begraafplaats!’ Hij: ‘Het is nergens anders zo rustig’).

Overigens betreft het geen klein grafakkertje, maar een oude dodenstad met zerken die oprijzen als kathedralen, door klimop overwoekerde doodsbeenderhuisjes, grafgewelven waarin men een leger kan onderbrengen en grote lege plekken tussen de praalgraven. Wadend door de herfstbladeren dringen de geliefden steeds dieper het domein binnen, dat zo uitgestrekt is dat ze op een bepaald moment (nadat ze de liefde hebben bedreven in een grafkelder, met name) zelfs de weg kwijtraken (de jongen: ‘Hoe is het mogelijk dat we zijn verdwaald? We zijn op een kerkhof in de provincie, niet in de jungle!’).

Wanneer de nacht valt verwacht je min of meer dat er een horrorfilm gaat beginnen met handen die uit de aarde tevoorschijn schieten, maar neen: geen zombiegeweld te bekennen hier. Maar waar is de erotiek dan, zult u zich misschien afvragen. Wel, bijvoorbeeld in die scène waarin de tortelduifjes in een grafkuil liggen te vrijen terwijl je de knoken en de beenderen onder hun lijven hoort knersen en kletteren. Klinkt behoorlijk morbied, we weten het, maar toch gaat het om een mooie scène waarin de hitte van de minnekoorts en de tristesse van de grafterp met elkaar versmelten.

Maar er is meer. Terwijl de jongen steeds meer in paniek raakt omdat hij de uitgang niet vindt, ondergaat het meisje een soort innerlijke transformatie. Is ze aanvankelijk nog bang van al die droeve sculpturen en diep in de aarde geplantte ijzeren kruizen, dan komt er na een tijdje een soort kalmte over haar – alsof de maan en de sterren en het melancholische klokgelui dat van over de mistige velden komt aanwaaien haar langzaamaan in een soort trance brengen: ‘Jullie, die het land onder de grond kennen, kunnen jullie me horen?

Ze hebben jullie opgesloten met hun hekken en hun kruizen...’ In ieder geval maakte de wellustige grijnslach waarmee we meestal naar de erotische cultclassics zitten te kijken (want probeer maar eens níet te grinniken wanneer je zoals in ‘The Sinful Nuns of Saint Valentine’ drie naakte nonnetjes met elkaar ziet stoeien in hun kloostercel) gaandeweg plaats voor onversneden vervoering – met dank aan de wonderlijke sfeerschepping, de magnifieke belichting, het prachtige camerawerk en natuurlijk het schitterende gebruik van de locatie.

De regisseur, de in 2010 overleden Fransman Jean Rollin, had in het begin van de jaren 70 een klein beetje furore gemaakt met enkele vampierenfilms, maar na het floppen van ‘Iron Rose’ – de film werd bij de release verguisd en pas later herontdekt – diende hij rond te komen met het draaien van pornofilms. In ‘Iron Rose’, zijn eerste langspeler zonder vampieren, lijkt Rollin geen script te volgen, maar een droomlogica die met een wakker bewustzijn niet valt te volgen.

‘t is alsof we niet langer in de werkelijkheid zitten, maar samen met die jongen en dat meisje gedurende zeventig minuten – kort filmpje! - een wandeling maken doorheen een bevreemdende droomwereld. Erotiek en sterfelijkheid vinden elkaar in een hypnotiserend meesterwerkje; de extase van de seks en de droefheid van de dood kristalliseren samen in een poëtisch filmgedicht; Cupido en de Knekelman wisselen klapzoentjes uit onder de volle maan. Eén ding staat vast: indien iemand ons zou vragen om een hitlijst samen te stellen van de grote ontdekkingen die we in 2017 hebben gedaan op dvd, in de cinema of via de streamingdiensten, dan eindigt ‘The Iron Rose’ in de Top 10. ‘Iron Rose’ is zoals gezegd beschikbaar op dvd en werd vorige week in Engeland uitgebracht op Blu-ray: laat de geraamten dansen!

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven