Voetbalvrouwen

Op zich zijn voetbalvrouwen, en de manspersonen voor wie ze volgens de legende dag en nacht pal horen te staan, in dramady zeer bruikbaar: onderlinge haat en nijd bij de vleet, dat spreekt vanzelf. De voetbalvrouwen die in deze serie worden opgevoerd, beantwoorden volmaakt aan wat ik, zonder met zulke types omgang te hebben, over ze denk. Ze overlappen hun cliché dus volledig: parvenuachtige mamzellen met een koopverslaving, mokkels wier stijl standaard bij een zonnebank wordt geleverd, geblondeerde poldermodellen voor Weekend en Privé. Ook hun voetballende wederhelften zijn stereotiep: horkerige heren der schepping, die, zodra ze van de grasmat af zijn, uitgebreid op de sofa gaan liggen, een positie van waaruit ze bevelen snauwen naar 't vrouwtje dat d'r roodgelakte klauwtjes droog blaast alvorens op pumps voor huisslaaf te spelen. Eén van die voetballers heet Italo Ferrero, die om z'n mediterrane naam waar te maken, een pathologische versierder is, en ook nog eens een karikaturale macho, die hardop tot tien telt als hij zijn vrouw Solange op z'n hondjes berijdt - hij maakt er dus een sport van om dat karwei in tien stoten af te maken. Er is een doelgroep voor dit soort humor. Ik probeer 'm zoveel mogelijk te ontlopen.

"200"

In fel contrast met deze iets te nadrukkelijke schertsfiguur staan Renske Veldman en Danny Doornbos, een stel uit de provincie dat iets te nadrukkelijk de onschuld en de onderliggende goedheid van de mens moet verbeelden. Doornbos is als grote belofte bij Heros ingehaald, een club waarin wij, liefhebbers van oude talen en culturen, desgewenst Ajax mogen herkennen, als we ons niet zomaar bij fictie willen neerleggen. Bovendien is hij ook de iets te nadrukkelijke lieveling van de trainer, wat hem uiteraard op de onversneden jaloezie van zijn medespelers komt te staan. Je kunt na twee afleveringen al met je voetbalschoenen aanvoelen dat die twee heel binnenkort hun onschuld zullen kwijtraken.

Clichématige personages zijn gerieflijk, maar je kunt er maar beter een verrassende draai aan geven, opdat ze toch nog zo goed als nieuw zouden lijken. Dat gebeurt niet in 'Voetbalvrouwen', een nogal platte serie die zijdelings een soortement satire op patjepeeërs wil zijn, en me nog het meest aan tweederangs chicklit uit de stationskiosk doet denken. Half leuk is lang niet leuk genoeg, ook in tijden dat er nauwelijks iets nieuws op de televisie is.

(rv)

(Foto Tien/Sander Stoepken)

• VTM: Voetbalvrouwen