TV-review: 'Jamie's 15-minute Meals' op Eén

, door ()

jamie

Daarin zagen we de Britse chef weer in zijn typische, ADHD-achtige stijl rondspringen in zijn keuken, hop van de oven naar de pan, en weer terug, en het ondertussen maar uitleggen. Het concept van ’15-Minute Meals’, supersnelle gerechten in superweinig tijd, is dan ook zijn gedroomde habitat. Echt ontspannende televisie levert het voor de kijker wel niet op. Die wordt om de zoveel minuten een klokje onder de neus geduwd waarop de tijd genadeloos weg tikt en ook Oliver zelf hamert voortdurend op hoe snel-snel het allemaal moet gaan. Dus wordt het gehakt vlug in het plastic bakje gemengd waarin het verpakt werd en de kip meedogenloos platgestampt, zodat ie toch maar sneller zou bakken.

Nog zo’n teken van de tijd: bij elk gerecht verschijnt nu netjes het aantal calorieën in beeld. We zien het onze Jeroen ‘nog een klontje boter’ Meus nog niet snel doen, en maar goed ook. Ook Jamie Oliver zelf leek grondig door de mallemolen van de PR en marketing gehaald. Het flitsende openingsfilmpje, slowmotion effecten incluis, de sloganeske bindteksten (‘Forget boring food, this is the new deal!’)… Het deed ons vooral met heimwee terugdenken aan de jonge Jamie met het warrige kapsel en het lichte spraakgebrek, die al dat flashy gedoe niet nodig had.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven