Tv-review: 'Kroost' op VIER

, door ()

piet
© vier

‘Kroost’ is een portretreeks zoals ‘Karakters’ en ‘God en klein pierken’ er dat ook waren, al gaat ‘Kroost’ er wel prat op dat het vooral op ‘de entourage’ van zijn onderwerp focust. Bij Huysentruyt moesten we die ‘entourage’ opvatten als de vijver waarin hij zelf tot wasdom kwam, als zoon van zijn moeder en van zijn vader. Dat zijn levenswandel in grote mate beïnvloed is door die van Papa Huysentruyt, weet de regelmatige televisiekijker al langer. Dat is meteen ook onze voornaamste kritiek op deze aflevering van ‘Kroost’: veel van wat we over Piet te weten kwamen, hadden we al eens eerder gehoord. De suikerziekte, het koloniale verleden van zijn vader… Een zekere Martin Heylen was er ooit al eens naar gaan peilen, daar in de Ardèche. Aangezien ‘Kroost’ het bovenste laagje van bekende figuren wil afkrabben om er nieuwe bloot te leggen, lijkt die bedenking ons hier wel gepast.

Dat we toch geboeid bleven kijken, was te danken aan de aangename manier waarop Eric Goens zijn onderwerp aan de praat weet te krijgen, zonder daarom voortdurend naar Grote Gevoelens te peuteren. De Piet Huysentruyt in ‘Kroost’was niet het koktypetje met de belerende vinger uit ‘SOS Piet’, maar a man with a plan. Een man die bovendien heel bewust zijn leven aan het inrichten was zodat dat plan – van zijn restaurant opgedragen aan zijn vader een succes maken en een tweede, meer bedaarde carrière als tv-kok bij Vier uitbouwen – zou lukken. Huysentruyt bekeek zijn eigen leven vaak vanop een verrassend nuchtere afstand, waarbij op een zeldzaam moment zelfs plaats was voor een vleugje zelfkritiek – zoals toen hij op de jonge Piet terugkeek als ‘blind van ambitie’.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven