TV-review: De Jaren Stillekes (een, zondag, 20.25 u)

Concept

Seizoen twee van 'een programma waarin we op zoek gaan naar grote en kleine verhalen achter bekende en minder bekende beelden'.

Met

Steven Van Herreweghe, en iedere week een andere centrale gast. Deze week: journaliste, schrijfster en voormalig meisje van veertig Annemie Struyf (49).

Review

Het adagium van Herman Van Molle indachtig ('Waarom veranderen wanneer het goed loopt?') hadden de makers van 'De jaren stillekes' niet gesleuteld aan de formule van wat wellicht het sterkste nieuwe programma van het vorige tv-seizoen was.

Andermaal werd de Eén-kijker vergast op een handvol zorgvuldig uitgezochte archiefbeelden, enkele geestige reconstructies en filmpjes à la 'Alles kan beter', en een presentator met vetkuif en droogkomische pokerface.

Steven Van Herreweghe, om de man bij naam te noemen, is er sinds vorig seizoen niet noemenswaardig op vooruit gegaan als presentator, maar aangezien we toen geen klachten hadden, hebben we er nu nog steeds geen.

Of het moet zijn dat z'n grapjes vanavond bij momenten wat al te melig waren ('Je hebt je kindertijd doorgebracht in de buurt van Keulen. Heb je het daar vaak horen donderen?').

De archiefbeelden die hij aan mekaar mocht praten, alle daterend uit de wonderjaren van Annemie Struyf, waren naar goeie traditie om van te smullen: wij hebben vooral genoten van het staaltje jaren zeventig-schooltelevisie waarin de Gentse natuurvriend Roland Verstraelen zaliger gedachtenis met kostelijk Neejdurlands accent seksuele opvoeding gaf ('Onderaan hut buiwkje, tusjen du dijun, zjit een vleejzig orchaantje dat uruit siet als een kleine finger'), en enkele niet voor uitzending bestemde beelden waarin wijlen de pitbull van de Vlaamse journalistiek Maurice De Wilde zijn interviewees schoffeerde.

De twee enige minpunten aan deze uitzending waren de reconstructie van het mysterie van 'de wenende madonna uit Mortsel' - langdradig en slechts sporadisch geestig - en het filmpje waarin Van Herreweghe in de gedaante van Maurice De Wilde een zaadcel op weg naar de baarmoeder op bestraffende wijze stond toe te spreken. Hilarisch op papier, maar in de praktijk werkte het niet.

Het hoogtepunt, en tegelijk ook het dieptepunt, kwam toen ons een tien jaar oud fragment werd vergund uit het humoristisch bedoelde panelprogramma 'De mannen van de macht', waarin Annemie Struyf een onschuldig en vooral ook ontstellend flauw mopje debiteerde over enkele opgemerkte passages van Nic Balthazar in 'Het swingpaleis'.

De praat niet waard, zou men denken, maar Balthazar was destijds in die mate in zijn kuif gepikt (figuurlijk, uiteraard) dat hij de dag na de uitzending kwaad naar Struyf had gebeld: hij had beter verwacht van de beste vriendin van zijn eega Lieve Blancquaert. Het bizarre was nog dat Struyf hem overschot van gelijk gaf, en zich tien jaar na dato nog altijd verschrikkelijk zegde te schamen voor die ernstige misstap.

Het Wiedergutmachungsmoment dat daarop in de studio van 'De jaren stillekes' plaatsvond, inclusief sentimenteel ge-omhels, was een ronduit potsierlijke vertoning, en voor Nic Balthazar zo mogelijk nog gênanter dan zijn strapatsen in 'Het swingpaleis'. Vermakelijke televisie, dat wel.

Quote

'Bedankt, Nic , om langs te komen. Jullie zijn twee fijne, warme, mooie mediamensen.'

(bij Steven Van Herreweghe is het niet altijd duidelijk of zijn opmerkingen al dan niet sarcastisch bedoeld zijn)

Bekijk een fragment van vorig seizoen