TV-review: Benidorm Bastards (2BE, zaterdag, 20.35 u)

Krasse knarren nemen met behulp van een verborgen camera snotneuzen in de maling.

Jean-Jacques, Jean-Jacques en tal van andere gepensioneerden

Dat het idee achter 'Benidorm Bastards' even simpel als goed is bleek al uit het prima eerste seizoen, en ook in de eerste aflevering van seizoen twee zat genoeg vaart en humor om ons geen seconde naar onze zapper te laten verlangen. In één zeer geslaagde telefoongrap belde een oudje een handelaar op bij wie haar man zogezegd vaste klant was geweest, en over wiens excellente service hij thuis altijd was komen vertellen: 'En daarom dacht ik: kunde gij misschien komen voorlezen op de begrafenis van onze Gaston?' Niet dat haar Gaston al dood was, zo vertelde ze, en terminaal was hij evenmin: 'Ik ben gewoon zijn begrafenis al wat aan het voorbereiden, en ik zoek nog iemand voor de tweede lezing.'

Ook Jean-Jacques en Jean-Jacques, de twee nieuwe, allochtone Bastards, openen tal van nieuwe mogelijkheden: één van hen schreef een postkaart naar zijn familie in Kinshasha, en riep daarbij de hulp van twee tieners in. Of ze misschien wisten hoe 'hardnekkige aambeien' gespeld werd? De slappe lach die zich bij de twee ontwikkelde nadat Jean-Jacques weer vertrokken was, was geld waard.

De allerleukste vonden we echter het oude dametje dat - gekleed in zo'n grijze oudedametjesjas - zelfverzekerd op een enkele decennia jonger mannelijk exemplaar afstapte. En de stomverbaasde man vervolgens kurkdroog meldde dat ze onder die jas 'helemaal bloot was'. Zoiets vinden wij nu eens grappig, zie! Of om de conclusie ook voor de jongelui begrijpelijk te houden: kei-silly but kei-funny.

Quote:

'Zég! Het is niet omdat ik geen broek aanheb dat ge geen respect voor mij moet hebben!' - een met medailles behangen maar pantalonloze oud-strijder wijst de jeugd op haar plichten.