TV-review: Made in Belgium (Eén, woensdag, 21.40)

Concept

Op bezoek bij kokkerellende Belgen in het buitenland.

Met

Lieve Blancquaert, zelfstandig fotograaf met iets te veel bijberoepen.

Review

Mijn favoriete ijstijd situeert zich niet op een winterochtend tijdens het tevoorschijn krabben van een aangevroren voorruit, maar op een zomervooravond tijdens het genieten van een gelato al caffè in een Toscaans stadje tussen velden sangiovese-ranken. 't Leek dan ook een fijn idee het vroegtijdig inzetten van de winter te counteren door in zes Humo-dekentjes gewikkeld naar de tweede aflevering van 'Made in Belgium' te kijken. Daarin trok Lieve Blancquaert richting Murci om er de uitgeweken Oost-Vlaamse verpleegster Hilde te portretteren. Die was op haar 23ste, na een deugddoende vakantie in Italië, blijven kleven aan de plaatselijke en evenzeer deugddoende Loredano. Tweeëndertig jaar later had ze met hem een agriturismo van 370 hectare uitgebouwd, met verblijven voor toeristen maar ook voor schapen, varkens en voor de everzwijnenjacht gedrilde honden.

Hilde serveerde haar gaste een tranche de vie van het boerenbestaan op z'n Italiaans: Blancquaert werd ingewijd in de geheimen van de gevulde pasta, assisteerde bij het ontbenen ener varken, was ooggetuige bij het everzwijnen schieten, genoot mee van een spaarzaam moment van ontspanning in de warmwaterbronnen van Saturnia. Blancquaert is een uitstekende fotografe, dat bewijst ze weer in 'Made in Belgium'.

Geregeld versteende de kleurenpracht van een Toscaanse scène tot een foto in zwart-wit, treffend samenvattend wat voorafging. Maar Blancquaert is een uitstekende fotografe met te weinig geloof in het spreekwoord 'schoenmaker, blijf bij je leest', en dat bewijst ze óók in 'Made in Belgium'.

De voice-over van de tv-maakster Blancquaert bij de snapshots van de fotografe Blancquaert was ronduit tenenkrullend. Zogenaamd fris van de lever formuleerde ze bedenkingen bij wat ze zoal zag en meemaakte. 't Waren volstrekt onnozele praatjes, onoprecht in hun naïviteit, die afbreuk deden aan de authenticiteit van de geportretteerde.

Jammer, want het portret van de innemende en sterke Hilde had zo al af te rekenen met een clichématige soundtrack, willekeurig geplukt uit een ramsj-cd met Italiaanse hits voor vakantiegangers: van 'A far l'amore comincia tu' van Raffaella Carrà tot 'L'italiano' van Toto Cotugno, tussendoor geenszins voorbijgaand aan de evergreen 'Volare'. Die gaf handig genoeg wél exact weer wat mijn sympathie voor dit programma deed: vervliegen, ohohoho.

Quote

'Als je lang over iets nadenkt, doe je 't gewoonlijk niet, want dan ga je te veel afwegen' - Hilde dacht terug aan het besluit van haar 23-jarige zelf om bij Loredano in te trekken.