TV-review: De Allerslimste Mens Ter Wereld (Eén, maandag tot donderdag, 22 u)

Zoektocht naar de primus inter pares van de voorbije acht seizoenen van de succesquiz 'De slimste mens ter wereld'.

 De allerslimste kandidaten, de allerleukste juryleden en de allervanlooyste presentator.

Men moet wellicht terug in de tijd tot de nadagen van het Romeinse rijk om een spelletje zozeer van staatsbelang te bespeuren als 'De allerslimste mens ter wereld'. De kijkcijfers breken records, op café en op de trein moet tot neerslachtigheid leidende neerslag wijken als populairste gespreksonderwerp, en in de kwaliteitskranten en op het internet wordt geanalyseerd met een streven naar diepgang die de toekomst van de euro vooralsnog onthouden werd.

 't Is allemaal het ironische opzet van het spelletje vér voorbij: zoals de titel-met-knipoog aangeeft ging het in beginsel om een amusementsprogramma dat een geestige kruising tussen quizvragen en BV's beoogde. Met andere woorden: 't deed er niet zozeer toe wie won, zolang er maar gelachen werd.

Vorige jaren verstoorde opgeklopte heisa de pret al eens, en in dit 'best of'-seizoen dreigt de in de format ingebakken relativering helemaal te verdampen. Zo vatten 'De allerslimste mens'-kandidaten hun passage in het programma niet licht op: zenuwen staan zichtbaar tot knappens toe gespannen, terwijl vechtlust en zegedrift onverholen in ooghoeken blinken.

Ook de programmamakers wisten zich aanvankelijk niet altijd raad met dit bijzondere seizoen: te veel moeilijke vragen veranderden een amusementsprogramma in een droge quiz, waarna de in onevenwicht geraakte balans tussen ernst en luim hersteld werd met puberale ongein - vuilspuiterij: de makkelijke reddingsboei voor elke verdrinkende humorist. Maar de in de loop der jaren tot de perfectie bijgeschaafde format bleef overeind, en de voorbije week was een succesprogramma op kruissnelheid te zien.

Verrassend in details (de introductiefilmpjes in de 'Open deur'-ronde), met een functioneel tussenkomende jury (Adriaan van den Hoof is een aanwinst), aan de gang gehouden door een presentator die immer een deuk bij de hand houdt, kwestie van zich 'm gepast charmant te kunnen lachen. Ook qua kandidaten zat het vorige week snor: met Steven Van Herreweghe figureerde zowat de ideale deelnemer, met Linda De Win en Bart De Wever favorieten naar wie halsreikend uitgekeken werd.

De Wever was géén goede zaak voor de relativering die deze editie van het programma zo node zoekt. Er trad immers een kandidaat aan die echte staatszaken - de verantwoordelijkheid opnemen die de kiezers hem gegeven hebben om over hun welzijn te waken - opzichtig minder belangrijk vond dan een kwansuis tot staatszaak uitgroeiend entertainmentprogramma.'t Was simpelweg pijnlijk om de winnaar van de verkiezingen de vrolijke hansworst te zien uithangen de avond dat hij dit land perspectiefloos achterliet in de handen van speculanten door bemiddelaar Vande Lanotte terug naar af te sturen.

 Jaja, de timing was ongelukkig. Maar dat was ze ook al toen hij op 28 augustus met de MR ging lunchen terwijl hij die middag moest onderhandelen met zowat alle partijen behalve de MR, en dat was ze ook al toen het interview in Der Spiegel verscheen. Én toen zijn derde en vierde deelname aan 'De allerslimste mens' werden ingeblikt: op dat eigenste moment zou immers de nota-Vande Lanotte bij de verschillende partijvoorzitters afgeleverd worden. Benieuwd hoe het zit met de timing in de finaleweek.

 Om het voor de gelegenheid met een referentie uit het Romeinse rijk te zeggen: quousque tandem abutere patientia nostra?

'Om als filosoof een mening te hebben over prostitutie, vond ik dat ik maar eens naar een prostitué moest gaan' - ter introductie van een vraag over begrotingsministers citeert Etienne Vermeersch zijn eigen Humo-interview.