TV-review: De keuken van de meester (vtm, dinsdag, 20.45 u)

© vtm

de duurste selectieprocedure van Vlaanderen

Peter Goossens en twaalf aspirant-chefs.

Wij zijn verhangen aan fictie. Van echte mensen op het scherm gaan onze tenen krullen, vaak tot krakens toe.

Vooral realityshows zijn vaak een gruwel: mensen worden er doorgaans geplaagd door de onweerstaanbare drang een kladje van zichzelf te spelen, terwijl hun kleine kantjes meedogenloos worden uitvergroot door de camera en die handige duivels van de postproductie.

Bovendien komen we tussen negen en vijf al meer dan genoeg echte mensen tegen. Wij kijken 's avonds liever naar iemand die iemand anders speelt. Het was dan ook even schrikken toen we dinsdagavond, op zoek naar een verstrooiende verhaallijn, per abuis in 'De Keuken van de Meester' terechtkwamen.

'De Keuken van de Meester' is de Vlaamse versie - we zouden bijna zeggen: een Nederlandstalige cover - van 'Hell's Kitchen', waarin brulboei Gordon Ramsay twee teams van aspirant-chefs afblaft tot er, na wekelijkse eliminaties, eentje overblijft.

In dat origineel krijgt de winnaar zijn eigen restaurant, de Vlaamse hoofdvogel is iets bescheidener: de kok die volgens Meester Peter Goossens over het fijnste palet beschikt, mag drie maanden meedraaien in Hof Van Cleve, zijn driesterrenrestaurant in Kruishoutem.

Bij wijze van kennismaking moesten de kandidaten elk hun signature dish klaarmaken, die door Goossens een voor een geproefd en van commentaar voorzien werd.

Nu ja, geproefd: van ruwweg de helft van die met liefde en trillende vingers klaargemaakte gerechtjes was de aanblik al voldoende om zijn toorn te wekken. Na een streepje bot sarcasme - het pak van Ramsay zat hem niet echt lekker - mocht het slachtoffer, nog amper een centimeter hoog, terug in de rij gaan staan.

Die scène, ingelast om iedereen aan ons voor te stellen, haalde de vaart uit het programma. En nog voor het eerste reclameblok was duidelijk dat de Oezbeekse Elena het niet zou halen.

Haar eendenborst was al even grappig als haar tongval: wij konden ons niet van de indruk ontdoen dat ze er vooral bij was om de eerste aflevering wat kleur te geven, en dat na haar eliminatie het echte werk begint.

Maar voor de rest hebben wij ons best vermaakt in de keuken. Een week na de eerste kennismaking moest er door de teams gekookt worden voor een vol restaurant. Het mierennest dat een keuken is, werd daarbij kundig weergegeven en Goossens zat merkbaar beter in zijn vel als de strenge, bij tijd en wijle stevig briesende maar altijd rechtvaardige generaal, die in de chaos zijn soldaten in het gelid probeerde te roepen.

Ook de kandidaten waren een meevaller. Anders dan in de doorsnee realityreeks, waar de deelnemers het moeten hebben van hun sprankelende persoonlijkheid, lieten ze vooral hun handen spreken. Er waren er zelfs een paar die we op het eerste gezicht aardig vonden.

Samengevat: Hell's Kitchen is een sterk merk, en door dicht bij het origineel te blijven, en tegelijk een lik van het op Amerikaanse leest geschoeide drama af te romen, zou 'De Keuken van de Meester' dat ook wel eens kunnen worden.

Voor een cover was er hard over nagedacht, en hard aan gewerkt. Als er tegelijk geen sitcom, soap of krimi is, kijken we volgende week opnieuw!

'Wa is da? Ik kan beter eten krijgen bij mijn eigen moeder!' Benieuwd hoe ma Goossens die uitval van haar zoon geïnterpreteerd heeft.