Concept
Leven, werken en zwalpen van William S. Burroughs.Met
Patti Smith, Iggy Pop, John Waters en anderen.Review
Een spelletje Willem Tell, maar dan in kennelijke staat én met een vuurwapen: er bestaan betere ideeën. William S. Burroughs deed het toch, in 1951, met zijn vrouw Joan Vollmer. Hij mikte op het glas gin op haar hoofd, maar knalde er net onder - ze kon het niet meer navertellen. Hij bespaarde zijn vrouw zo een zware kater, zou je ook kunnen zeggen, want laten we de dingen vooral positief blijven zien.Burroughs was een prominent gezicht van The Beat Generation, een schrijverszootje ongeregeld uit het midden van de vorige eeuw dat later postmodern genoemd zou worden. Burroughs (bekendste werk: 'The Naked Lunch') en zijn geestesverwanten - Ginsberg, Kerouac et les autres - waren provocerende wildebrassen, geen stoffige intellectuelen. Maar goed ook, want intellectuelen zijn slechte mensen: ze ruiken naar zwembadchloor en slaan de vrouwen die ze niet hebben.
Regisseur Yoni Leyser (toen hij de docu maakte nog maar 25) heeft de beat van Burroughs perfect begrepen: 'A Man Within' was spannend, onthutsend en behoorlijk revelerend. Goed volk uit zijn entourage - van ex-liefjes over John Waters en Gus Van Sant tot Patti Smith en Iggy Pop - borstelde een duaal portret. Burroughs was een relnicht (ondanks zijn huwelijk met Vollmer was hij très queer), een funky misantroop, een vileine satiricus, een gedoemde dopehead, een schuimbekkende wapenfreak, en een kaduke (anti-)romanticus.
Over de punky rebellie die als rode draad door deze docu gevlochten zat, lag een film van droefenis. Burroughs scheen vooral een leven vol rouwranden te leiden - dat zijn zoon aan alcoholisme stierf, zal niet geholpen hebben - en had het moeilijk met de taal van de liefde. Tja: wie heeft dat kruimelig patois ooit echt doorgrond?
Het meest onthutsend waren de passages waarin Burroughs - gestorven in 1997 - zelf aan het woord kwam. Ik hoorde hem declameren met een creepy craquelé in de stem, en ik moest aan de dood denken. Tot lang na de eindtitels, trouwens: ik wist niet wat ik moest met deze pijnlijk mooie docu. De nacht schonk geen klare wijn, het buurtcafé al evenmin, en dus kroop ik maar in bed.
Tussen de lakens trof ik een koud lichaam, bourbon en Burroughs. Al dan niet in mijn verbeelding, want ik kan het niet exact meer navertellen: Burroughs zou het met me eens zijn dat herinneringen tot een minimum beperkt moeten worden.
Quote
'Love? What is it? Most natural painkiller what there is.' - op het eind van zijn leven voer er dan toch nog wat tederheid door Burroughs' vertroebelde geest.
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
0 reacties
reageer ookReageer ook