TV-review: Single Father (Eén, dinsdag, 20.40 u.)

Hoe moet het nu verder?

Met

David Tennant, Suranne Jones, Laura Fraser e.a.

Review

Op een tijdstip dat normaal gezien gereserveerd wordt voor zwetsende advocaten en oude speurneuzen, voor kabbelende tv die de overgang naar de nacht vergemakkelijkt, liet Eén de eerste aflevering van 'Single Father' op de nietsvermoedende kijker los. Het werd een emotionele uitputtingsslag waar die kijker vast niet op voorbereid was. Wij hebben alleszins niet goed geslapen.

Rita en Dave staan aan het hoofd van een keurig nieuw samengesteld gezin: elk één kind uit een vorige relatie, en samen nog drie koters. Het is een puzzel, maar de stukjes passen wonderwel in elkaar. Tot een fietsende Rita, nog voor de openingscredits, wordt overhoopgereden door een politiewagen.

Dat er iets stond te gebeuren was geen verrassing - de titel gaf het al een klein beetje weg - maar toch: de onaangekondigde doffe klap was een eerste opdoffer vanjewelste. Er zouden er nog veel volgen.

Na de knal wordt ingezoomd op de dag voor het ongeval: er wordt kennisgemaakt, we aanhoren het gekibbel, en we leren Dave kennen als de geduldige moderne papa die, veel meer dan de gepreoccupeerde Rita, de draaischijf vormt van dit door het lot bijeengeveegde zootje. Het lijkt er even op dat de scenaristen gas terugnemen, maar dat is slechts schijn: in werkelijkheid is deze schets het achteruittrekken van de arm van de bokser, de halve seconde voor de tweede uppercut.

De dag van het ongeval - we kregen de doodsmak van Rita een tweede keer te verwerken - trok voorbij in een waas. Als drama zo dicht langs de diepste angsten van de kijker scheert, dan kan het niet anders of diens eigen gepieker overstemt de fictie. Wij keken tersluiks opzij en zagen onze vriendin net hetzelfde denken: alstublieft nooit met ons.

Over wat er verder nog volgde, willen we alleen kwijt dat het een meedogenloos precies beeld gaf van een familie in ontbinding, en dat het ons finaal tegen het canvas mepte.

Er werden in deze eerste aflevering, een paar uitglijers niet te na gesproken, lovenswaardige pogingen ondernomen om het pathos niet te zwaar te laten wegen. Het tempo was vlot, de toon zo licht als mogelijk.

Ongetwijfeld een grote verdienste van de scenaristen, maar toch in de eerste plaats van hoofdrolspeler David Tennant, die de dapperheid en wanhoop van Dave op een schaaltje heeft afgewogen: 'Single Father' is, ondanks de vlekkeloos acterende cast, de spitante dialogen en de zin voor detail, onmiskenbaar zijn show.

Dit was het zwaarste stukje fictie dat wij in tijden gezien hebben. De volgende drie afleveringen zullen onvermijdelijk een minder zware impact hebben, en dat is maar goed ook: wij voelden ons na afloop van dit eerste deel half gegeselde hond, half volgesnoten zakdoek. De fiets van ons lief gaat naar het containerpark.

Bekijk de trailer