TV-review: Ted@Canvas

Wat betekent curator in het Nederlands? Ik haal het ook maar uit Van Dale: 'Iemand die (na benoeming daartoe door de kantonrechter) belast is met de zorg voor een onder curatele gestelde of voor de belangen van een ongeboren vrucht.' Zoiets verzin je niet, en je helpt er vast ook geen feestje mee op dreef.

Curator betekent ook: 'Door de rechtbank, bij het vonnis van faillietverklaring, benoemde persoon die, onder toezicht van de rechter-commissaris, belast is met het beheer en de vereffening van de failliete boedel.' Bij Canvas hebben ze een aantal - vooruit dan maar - TED@Canvas-curatoren aangesteld, die ter inleiding van 'TED@Canvas' een wervend praatje moeten houden.

Curator lijkt me dan ook een nogal pompeus woord voor inleider, en in verband met het televisieprogramma 'TED@Canvas' slaat het ook nog eens nergens op.

Eén van de TED@Canvas-curatoren - 'Wat wil jij later worden, mijn jongen?' - is de gevierde en meervoudig bekroonde auteur David Van Reybrouck. Hij haastte zich te zeggen dat hij weinig televisie keek, waarmee hij zich meteen tot de cultureel correcte sector bekende. Opdat de kijkers van Canvas geen argwaan zouden krijgen wellicht.

Als hij toch eens naar bewegende beelden op een scherm wilde kijken, surfte hij naar www.ted.com, een overbekend adresje bij internauten.

Op die wonderlijke site scherpte hij dan zijn geest aan allerlei boeiende lezingen aangaande ideeën die in deze fase van de 21ste eeuw de moeite van het verspreiden waard zijn. Ze liggen op die site voor het rapen.

TED (Technology, Entertainment & Design) is dus vooral een verdienste van het internet waarmee de televisie nu enigszins staat te pronken ter hoogte van Canvas. Een toegevoegde TED@Canvas-curator die voor lokaal kwaliteitsmerkje moet doorgaan is nogal gering als eigen bijdrage, en misschien zelfs verwaarloosbaar.

Ik vermoed dat 'TED@Canvas' een opgesmukte bezuinigingsmaatregel is, wat niet wegneemt dat de aflevering met Pattie Maes mij een genoegen was.

Deze Belgische onderzoekster, die aan het medialaboratorium van het befaamde Massachusetts Institute of Technology is verbonden, werkt mee aan de ontwikkeling van een zogeheten Zesde Zintuig: een handig apparaatje waarmee we binnen afzienbare tijd informatie over alles en iedereen zullen kunnen inzamelen, waar we ons ook mogen bevinden.

Weet je op een receptie niet wie je ineens de hand komt schudden, dan zoekt het Zesde Zintuig, ook van een cameraoog voorzien, dat wel in een flits voor je uit. Het prototype was al veelbelovend, en ook wel een tikje angstaanjagend.

Ook de wetenschapsjournaliste Mary Roach sleepte mij in datzelfde programma behoorlijk mee, en niet alleen omdat haar lezing het orgasme behelsde, ons aller reden van bestaan als we even om een mooi boek verlegen zitten.

Haar publieke optreden was amusement met een wetenschappelijke achtergrond of wetenschap met een zekere amusementswaarde: haar kennis van zaken verhinderde haar niet om geestig te zijn en tongue in cheek te associëren.

Zij beschikte bovendien over een voorbeeldige timing - elke pauze had zin, en elk quasi-achteloos loopje harmonieerde met de elegante afwikkeling van een gedachte; geen ogenblik leek ze moeite te doen, alles ging als vanzelf, en het veelkoppige publiek intimideerde haar geen seconde. Ondertussen hield zij zich aldoor aan het allerbelangrijkste gebod: 'Gij zult niemand vervelen.'

Een hersendode man kan nog een orgasme beleven, mits de juiste stimulatie van de sacrale zenuwen. Wat je al niet leert in 'TED@Canvas'. Er is vast wel iemand te vinden die optimistisch van dat weetje wordt, en in afwachting van de hersendood het glas heft op zijn sacrale zenuwen, die overigens ook de blaas reguleren.

Als ik de wetenschappen bij hoge uitzondering even buiten beschouwing laat, vond ik Mary Roach met al haar kleren aan aanzienlijk aantrekkelijker dan het gemiddelde mokkel dat zich in d'r ondergoed in bochten wringt op foto's van de showbizzkalender. Intelligentie is sexy, en het komt me voor dat je in de exacte wetenschappen meer met onmiskenbare intelligentie te maken krijgt dan elders.

Als onverbeterlijke alfa hoop ik natuurlijk dat ik me deerlijk vergis.