TV-review: De Zevende Dag

De partijvoorzitters zaten die zondagochtend aan de pokertafel. In afwachting van een beleidsnota van Elio Di Rupo, amateurgoochelaar met verdwijntruc, zetten ze het op een pre-electoraal kibbelen, 'over de partijgrenzen heen'. De bereidheid of het talent om zich openlijk te schamen ontbrak te allen kante.

Om de beurt moesten ze hun vakantiebestemming noemen, want 'De zevende dag' geurde al naar zonnebrandcrème. Bij toerbeurt deden ze ruiterlijk alsof het landsbelang in se belangrijker was dan hun vakantie. Ze namen op eenvoudig verzoek het kennelijk niet meer te vermijden woord 'overzomeren' in de mond: taalvondsten uit de Wetstraat zijn niet vanzelf aanwinsten.

De rest was gekibbel, waarmee ze hun wanhoop probeerden te overstemmen. In een filmpje schetste Stefaan De Clerck, minister van Justitie, de patstelling als volgt: 'We wachten op het vallen van de duiven.' Vlahahaandr'n.

Bij de aanblik van die steunberen van de samenleving noemde ik in gedachten enkele Europese lidstaten op: 'Griekenland, Ierland, Portugal, Spanje, België.' In die volgorde. Ik maakte er vervolgens een wielende mantra van, een eenparig versneld schietgebed: op zondag neig ik meer naar spiritualiteit dan midden in de week - mogelijk een gevolg van mijn godvrezende kindertijd.

Toen ik uitgezongen was - chanten heet het eigenlijk in prachtig Nederlands - was het zogenaamde debat ook voorbij. Vadder maakte een bedremmelde indruk, als een man die op het punt stond zijn brillenglazen schoon te wrijven met een grote witte zakdoek, ook al rekende hij er niet meer op een uitweg te zien.

.En toen haalde Frederik De Swaef, de buitengewoon jonge hoofdredacteur van Story, mij uit mijn pseudomystieke doezel. Zo jong nog, een piepkuiken eigenlijk, en toch al iemand van wie ík geen tweedehands autoped zou kopen. Hoe onbetrouwbaar jong hij ook mag zijn, hij heeft Leterme, de premier van lopende zaken, al flink in verlegenheid gebracht.

Yves Leterme, een in subtiele grijstinten uitgevoerde waardigheidsbekleder waarover willekeurige voorbijgangers in Ieper zeer te spreken zijn, zou naar zijn sms-gedrag gedrag te oordelen een geile beer zijn, die het als neotsjeef niet nauw neemt met het zevende gebod. Dat wordt uiteraard eeuwig fikken in de hel en, alsof gewoon branden nog niet genoeg is, zo nu en dan ook de borrelende frituurolie in.

Dat heeft Leterme er kennelijk voor over. Relaties in het Vaticaan, schat ik. De Swaef had likkebaardende sms'jes, hem toegespeeld door een wraakzuchtige maîtresse van Leterme, met fanfare gepubliceerd, en in 'De zevende dag' hield hij staande dat hij daar zuiver journalistieke bedoelingen mee had: hij klaagde tot nut van 't algemeen aan dat Leterme dat mens aan een baantje zou helpen in het Europees Parlement, wat niet is gebeurd.

Dat de vooraanstaande Ieperling zijn cocotte de sporen gaf in zijn ambtswoning, vond hij een aanfluiting van de trouwe belastingbetaler. Hij spande zich in om het element seks, zijn beste verkoopsargument, zo klein mogelijk te maken. Hij had ook niet meer exemplaren van Story laten drukken dan gewoonlijk, de goeierd.

Alsof hij boven de platte commercie verheven was. Zou hij daarvoor al een schrobbering van Aimé Van Hecke hebben gekregen, met Finse billenkoek toe? Een flinke afrossing met zo'n pittoreske takkenbos waarmee ze in Finse sauna's de bloedsomloop aanjagen.

Liesbeth Van Impe van Het Nieuwsblad, die hem namens de journalistiek moest tegenspreken, vond het overspel van de premier een volstrekte privéaangelegenheid, en zei ook dat het haar niet kon schelen wat hij zoal buiten de echt uitvrat. Volgens Van Impe zou Het Nieuwsblad daar nooit ofte nimmer over berichten, de goeierds.

En toen kwam het hoge woord eruit: 'De nieuwe generatie journalisten is ethisch conservatiever dan de uwe,' sprak De Swaef, spreekbuis van een generatie. Hij zei het met enige trots. Wie had ooit durven te dromen dat het ethisch reveil uitgerekend in het prachtblad Story een aanvang zou nemen? Een orgaan dat liefhebbers van onderbuikgevoelens en andermans kwalijke echtscheidingen week na week op hun wenken bedient? Maar hoe het ook zij: de jeugd heeft de toekomst. Dat wordt hopelijk lachen.