TV-review: HIV+

'Nog gebarebackt laatst?': zou dat achteloos gestelde vraagje nog vaak opklinken in deze of gene leerbar? Klinken daar überhaupt conversaties op, of wisselen de zwartleren stamgasten er veeleer vergenoegde pijnkreten uit, en geklingel van ijzerwaren?

Ik mag helaas niet in persoonlijke bekentenissen of in gratuite sick jokes voor het iets te ruime publiek vervallen, want ik moet het thans voor een geraffineerde, almaar groeiende lezersschare enigszins ernstig over 'Hiv+' hebben, een programma waarin Kobe Ilsen met vijf hiv-dragers optrekt en zodoende een licht werpt op hun dagelijks leven.

Liesbeth, één van hen - een voormalige junkie die nu al in de vijftig is en al vijfentwintig jaar besmet - zegt op de website van dit programma: 'Ik word kwaad als ik hoor dat het aantal infecties blijft stijgen.'

Die toename is voorzeker treurig en zelfs nog onheilspellender dan de vorige toename, maar aan de andere kant is er bij zo'n besmetting altijd wel laaiende lust in het spel, of anders hemelse verdwazing, of gewoon uitslaande jeugd, en daar gebruikt een mens meestal zijn verstand niet bij, allerlei waarschuwingen van bezorgde ouders, informatiecampagnes en gratis kapotjes met smurfenprint ten spijt. Pessimisme is realisme.

Wie zei ook weer dat de mens een dier met pretentie is? Vast weer iemand van wie ik nog niets gelezen heb, maar die ik wel al ruggelings van een barkruk heb zien donderen in de kleine uurtjes.

Optimisme is ook nog steeds een mogelijkheid, laten we dát vooral niet vergeten, dierbare vrinden: op grond van de eerste aflevering van 'Hiv+' zou je kunnen denken dat deze ernstige ziekte meevalt.

Bij het zien van 'Doodgraag leven', de navrante serie waarin Kobe Ilsen in 2008 meeleefde met kankerpatiënten, kon je dat absoluut niet. Ik keek er wel naar, maar nooit voor mijn plezier.

De vijf hiv-dragers maakten zelfs een veeleer gezonde indruk, vooral de sportmens Thierry: hij trainde verbeten voor de DVV Antwerp 10 Miles - probeer dat vooral in het Antwerps uit te spreken - waarbij hij het in één moeite door ook tegen de inwendige tegenstrever in zijn bloed opnam in de nek-aan-nekrace van de rest van zijn leven.

Je kon ook denken dat hiv-dragers in staat waren om fluitend een gewoon leven te leiden, maar daar stond wel het één en ander tegenover dat ze voor veel geld bij de apotheker moesten kopen. In de beschaafde wereld springen ziekenfondsen bij, voorlopig nog zonder morren. In de beste scène van deze aflevering ging Frankie een voorraad medicijnen voor drie maanden inslaan: een indrukwekkende stapel die hij, misschien wel om de normaliteit van zijn leven te onderstrepen of anders op instigatie van de regisseur, wegdroeg in de grootste maat boodschappentas van Delhaize.

Een cocktail van aidsremmers vraagt om een hoop andere medicijnen die de bijwerkingen tegengaan. Zo blijven we lekker bezig, als we hiv onder de leden hebben. Kobe, die als gevorderde rakker en eerstaanwezende nar van Martine Tanghe altijd voor de lichte toets te vinden is, wilde die hoop medicijnen op luchtige toon bespreekbaar maken.

Hij probeerde er de apothekeres bij te betrekken, maar deze vrouw volstond met een vormelijke, moeizaam op ernst buitgemaakte glimlach, die niet meteen een teken van waarachtig amusement was. Ik denk dat zij, uit hoofde van haar beroep, andermans zwaard van Damocles duidelijk zag hangen, maar daar liet ze als professional zo weinig mogelijk van merken.

De hiv-drager, de klant die ook in apotheken koning is, ziet het zwaard van Damocles natuurlijk ook wel hangen, al sinds een arts hem jaren geleden zei: 'Ga zitten. Je bent hiv-positief.' Een onvergetelijk moment, vrees ik, ook al denk je dat je aan niets denkt als je aan het rennen bent in de DVV Antwerp 10 miles.

Ik weet niet of de rest van deze serie mij nog aan heel andere ideeën over het leven van de gemiddelde hiv-drager zal helpen. Dat ze geen paria hoeven te zijn wist ik al, en dat ze, als ze hun voorzorgen nemen, een partner kunnen hebben was mij ook al lang bekend. Maar laat ik maar naar de volgende aflevering kijken. Zonder condoom zelfs.