Concept:
VlaanderenMet:
VlamingenReview:
'Ik ben een beetje ontroerd.' De man deed zijn bekentenis met iets van gêne in de stem, terwijl dat helemaal niet nodig was. Hij had net poëzie van eigen makelij voorgelezen: stuntelige huisvlijt waarmee hij het wel nooit tot de literaire canon zal schoppen - wat uiteraard alleen in zijn voordeel pleit.Hij zat in 'De studiomobiel', een caravan-met-pretentie, tevens de naam van een nieuw 'Man bijt hond'-rubriekje. En hij zat daar goed: ontroering was ook het sentiment dat mij bekroop. En dat was de eerste noch de laatste keer in het nieuwe, vijftiende - en laatste? - seizoen 'Man bijt hond'.
Verliefd ben ik vooral op 'Het dorp', de rubriek waarin ene José in de eerste week Stevoort aan de wereld presenteerde - de rock-'n-roll zal er allicht niet uitgevonden zijn, maar het is wel mooi een deelgemeente van Hasselt.
De tederheid gloeide: we zagen een grootvader en een kleinzoon die zich in het holst van de nacht terugtrokken in een groot uitgevallen boomhut, om er te jagen - 'maar vooral om naar de dieren te kijken'. Er wolkte iets bijzonders op tussen grootvader en kleinzoon, en ik ben geneigd het liefde te noemen.
Er was ook een ouder koppel dat dagelijks tomatensoep bereidde voor de wegenwerkers voor de deur - 'We hebben ze gemist tijdens het bouwverlof.' En onthutsend mooi was het portret van de schizofreen die 's nachts fietstochtjes ondernam om stress te vermijden - eerlijker en respectvoller dan dit krijg je televisie niet.
Het fort van 'Man bijt hond' is niet hoe ze die mensen telkens vinden, evenmin de altijd frisse invalshoek van de actuareportage, en ook niet de lekker lopende nieuwe rubriekjes.
Wel: de toon. Geen ranzige lachband, wel een soundtrack bij Vlaanderen, die amusante uithoek van de wereld waar kolder en tragedie een liaison dangereuse zijn aangegaan. Even morsig als charmant, even grootmoedig als kleingeestig - de state of the art van een bevlogen kladschilder.
Het mooiste stukje televisie dat ik de afgelopen tijd zag: een fragmentje 'Het dorp'. Een ouder koppel kreeg af te rekenen met een leven waar de rek uit schiet - zij had haar heup gebroken en moest noodgedwongen in een bed op de benedenverdieping slapen. Weerloos getuigden ze over de tijdelijke scheiding van bed die hen voor het eerst in hun huwelijks leven overviel.
In hun ogen schrijnde onafgebroken een grootse liefde. 'Man bijt hond' registreerde de aanloop naar hun eerste nacht weer samen. Hoe zij sukkelig de trap op ging, hoe hij haar teder ondersteunde. En hoe ze elkaar kusten voor het slapengaan met een innigheid die pijn deed, en hoe er na dit tv-fragment nooit nog cynisme mag bestaan: tederheid in kapitalen.
Wat ze bij 'Man bijt hond' goed begrepen hebben: ontroering moet in een zakdoek passen.
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
0 reacties
reageer ookReageer ook