Dwarskijker: Rijden doe je zo (VIER)

, door ()

rijden

Dit tweetal, dat sporen heeft achtergelaten op het internet, was wegens komische onverenigbaarheid in één auto en uiteenlopende opvattingen over het verkeersreglement een etmaal of drie beroemd in Vlaanderen. Wellicht hebben Jozef en Johnny toen in hun dorp wel een nieuwe keurslagerij plechtig voor geopend mogen verklaren. Meer eer hoef je van reality-tv niet te verwachten. 

Het tv-programma van de openbare omroep waarin ze voorkwamen, heette ‘Het leven zoals het is: rijschool’. Aangezien nieuwe ideeën schaars zijn en uitgediende ideeën voor het grijpen liggen, zendt VIER nu ‘Rijden doe je zo’ uit. De titel van dit programma mag dan wel een instructieve bijklank hebben, toch bleek al snel dat het vooral over de bijzonderheden van de aspirant-automobilisten zou gaan, proefpersonen die opgevist leken uit de wervingsreserve van ‘Komen eten’. Als geen andere zender weet VIER de zogeheten ‘gewone man’ in beeld te brengen.

Het was ons vergund Rita te bezichtigen, die meer dan vijftig keer vruchteloos het theorie-examen van de autorijschool had afgelegd en al evenmin tegen de praktijk van het autorijden was opgewassen. Ze werd dit keer, met het oog op conflict en spektakel, toevertrouwd aan een instructrice die ik op grond van haar strenge voorkomen als cipier zou casten, of anders als iemand die mij in een barre droom zegt dat ik haar nog twintigduizend strafregels verschuldigd ben. Bij elk probleem dat Rita op de openbare weg ondervond of veeleer veroorzaakte, lachte ze haar tongpiercing bloot – ze schaterlachte op orkaankracht, om precies te zijn. Ik stel voor dat de trillingen van haar typische lach veel schade zouden kunnen aanrichten in een servieskast. Eerst bracht de instructrice bij de lach van Rita een moeizaam op haar persoonlijkheid buitgemaakte glimlach voort, maar na verloop van tijd leek de maat steeds voller te geraken: ‘Er mag weleens gelachen worden, maar ’t mag er niet over zijn.’ En even later: ‘Dat gibberen moet gedaan zijn!’ Maar Rita kon het schaterlachen niet laten – zij schaterde als het ware door de instructrice heen. Toen haar auto voor de zoveelste keer schokkend tot stilstand kwam, stiet ze, alvorens te schaterlachen, zelfs de cowboykreet yeehaw uit. Tussen twee lachstuipen in beweerde ze voorts dat ze van de spanning haar voet niet meer van het rempedaal kon afhalen. En toen ze voor de zoveelste keer schaterlachend straalde voor het rijexamen, sprak ze uit de grond van haar hart: ‘Positief blijven! Blijven lachen is mijn motto.’ We vernamen dat ze enkele weken later toch haar rijbewijs haalde, waardoor ze nu ongetwijfeld een schaterlachend gevaar op de weg is, en alweer een lawaaiige klant van De Lijn minder.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven