TV-review: Geen probleem

© vrt

Is bescheiden televisiedrama dat zich binnenskamers afspeelt nog weids genoeg in een tijd van onbeperkte virtuele vergezichten en veelkoppige wemelingen op beeldschermen naar keuze?

Naar 'Geen probleem' te oordelen wel. De kleinschaligheid van deze zesdelige serie zal wel een budgettaire oorzaak hebben, maar evengoed stel ik tot mijn voldoening vast dat ik nog steeds geduld kan opbrengen voor drie converserende eenentwintigste-eeuwers in een appartement: enigszins neurotische, min of meer intellectuele en zeker intelligente mannen, die privé op de rand van de eenzaamheid balanceren en het op vrijdagavond, tijdens hun seculiere sabbat, al ouwehoerend en met de nodige stemverheffingen en stemmingswisselingen uitstekend met elkaar kunnen vinden. Een pilsje drink je in zulke omstandigheden uit de fles.

Misschien zijn deze vrienden wel elkaars strohalm als het op vastklampen aankomt, maar daar mogen ze wellicht niet aan denken, of toch niet hardop.

Alle drie zijn ze leraar, waardoor ze meestal op nogal stellige toon praten, met een gelijkhebberige bijklank. In ieder geval leunen ze wel eens comfortabel in hun gelijk achterover, alsof hun gehoor nog veel van hen kan leren, ook al bestaat het dan uit hun beste twee vrienden. Leren over de filosofische diepte van Tarantino's 'Pulp Fiction' bijvoorbeeld, een film die voor hen niet zomaar een film is, maar een leidraad voor het leven.

Je wordt geacht er de details van te kennen als je Herman, gespeeld door Wim Helsen, je vriend durft te noemen. In een andere aflevering, die ik met vooruitziende blik al op Nederland 3 heb waargenomen, zullen ze zich zo ernstig mogelijk afvragen of smurfen blauwe organen zouden hebben. Hoe kunnen we dat ooit te weten komen zonder ons met behulp van een stanleymes aan wreedheden te buiten te gaan? Hoe klinkt een smurf die doodsangsten uitstaat?

Deze drie mannen zijn niet gezwicht voor de zogeheten volwassenheid, wat me meteen voor hun personage inneemt: mijn soort jongens. Ik herken vooral hun onzekerheid en het bijbehorende rookgordijn.

Onnadrukkelijk onderzoekt 'Geen probleem' ook de machtsverhoudingen binnen mannenvriendschap. Koen, gespeeld door Stefaan Van Brabandt, is de jongste van de drie, en zo behandelen de andere twee hem ook: ze noemen hem achteloos Koentje, en ze stellen hem ontregelende, zelfs treiterige vragen als: 'Die trui die je draagt, is dat een bewuste keuze?'

Koen, of Koentje, heeft de natuur van een altijd alles begrijpende welzijnwerker, een dwangmatige vredestichter ook, iemand die preventief glimlacht en zich al in de handen wrijft nog voor het gezellig is. Tot hij het niet meer houdt. Voor de rest is hij op het oog de onzekerste van het trio, en ook verteerd door verlangen naar bijvoorbeeld een vrouw - toevallig een vrouw met wie Herman al iets heeft gehad, maar dat weet Koen niet. Of nog niet. Soit.

Als de vrienden bijeen zijn, zijn vrouwen hooguit een terloops gespreksonderwerp, of een schroeiende begeerte die je onder vrienden nog het liefst wegwuift op die heilige vrijdagavond, wanneer de pils koud staat. Peer, gespeeld door Theo Maassen, is de enige getrouwde man van het gezelschapje. Zijn sleutelzin in de eerste aflevering luidde: 'Ik had gewoon niet aan kinderen moeten beginnen.' En nou jij! Waarmee ik voor de duidelijkheid niemand in het bijzonder bedoel.

Geen vriendschap zonder dat de gieren van het verraad erboven cirkelen - excuseer me alvast deze ietwat overspannen beeldspraak, die vermoedelijk een bijwerking van mijn voederbietendieet is. Herman heeft een zelfmoordpoging achter de rug, die hem door Peer bijzonder kwalijk wordt genomen, want voor je vrienden blijf je leven, althans: in theorie. De vraag is of dat soort verraad vergeeflijk is onder vrienden, en die vraag is interessant.

Zowel Wim Helsen als Theo Maassen heeft als cabaretier al vele lachsalvo's over zichzelf afgesmeekt, maar voorbij die lachsalvo's is 'Geen probleem' de komedie van de ernst, waarbij lachen een intiem genoegen is, met een bitter nasmaakje. Ik wou dat iemand me nu zei: 'Geen probleem.' Maar anders zeg ik het zelf wel, hoor.