'De bunker' op VTM

, door ()

bunker
© vmma

We zouden het anders zo graag eens doen: de loftrompet bovenhalen voor een Vlaamse misdaadserie. Superieure spelformats (denk: ‘De mol’), waardige reality (denk: ‘Man bijt hond’), heck, zelfs de anticonceptiepil… Ze zijn allemaal gekweekt op Vlaamsche bodem - en succesvol gekopieerd in het buitenland. Maar gooi een Vlaamse televisiemaker de woorden ‘politie’, ‘misdaad’ en ‘spanning’ voor de voeten en hij schiet blijkbaar nog steeds in een ongemakkelijke kramp. Niet dat ‘De bunker’ aldoor kommer en kwel was, sterker nog, het begin zag er best veelbelovend uit. De generiek in stijlvolle grijstinten voelde onverhoeds Scandinavisch aan, in het misdaadgenre geen slechte referentie. Maar al even snel kwam de nadrukkelijk on-Scandinavische Sven De Ridder door het scherm wandelen, die het Echt Antwaarps Theater blijkbaar heeft ingeruild voor de Belgische Staatsveiligheid.

Over die casting konden we ons nog heen zetten, over de rist prefab personages die verder in ‘De bunker’ opdraafden níét. Een kleine greep uit het aanbod: de door de wol geverfde grijsaard (Filip Peeters), de ballenverpulverende bazin (Hilde Van Mieghem), het rebelse jonkie (Eline Kuppens) en de kille agente die alsnog over een hart en een luid tikkende biologische klok blijkt te beschikken (de anders best te pruimen Sachli Gholamalizad). Voorts leek ‘De bunker’ vast van plan om de geëffende paden in het misdaadgenre vooral nog wat verder uit te diepen. Met Jan Verheyen in de regisseursstoel, die ook zijn stempel drukte op alle seizoenen van ‘Vermist’ en in een ver verleden ‘Alias’, nu ook weer niet zo’n verrassing.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven