Review: 'Spoed 24/7' op Eén

, door ()

s1200

Terwijl Marvel en DC Comics de ene superheldenserie na de andere op ons afvuren, hoef je een nieuw idee voor zo'n serie eigenlijk echt niet zo ver te zoeken. Stel 60 camera's op in de spoedafdeling van het UZ van Leuven en registreer. Niks geen superkrachten, gewoon de kracht van geneeskunde en een dubbele portie menselijkheid (een steeds kariger wordend doch essentieel goed). Ja, die mensen doen ook 'maar gewoon hun job', maar ze doen dat lang niet slecht. Iets wat een pak andere meerverdieners dan weer niet gezegd kan worden.

Die nieuwe manier van filmen loont. Er staat dus niet langer een m/v met camera op de schouder op de afdeling. Mensen geven toestemming om gefilmd te worden met de vaste camera's aan de muren, maar lijken al snel te vergeten dat ze er hangen. Er moet immers pijn verbeten, gesust en gerelativeerd worden. Jonas, die jonge voetballer die onfortuinlijk gezegend is met een schouder uit de kom en een lage pijngrens, had zich waarschijnlijk nooit zo eerlijk uitgelaten tegen zijn lieve moeder ('Moeder, zwijg!') als er een viriele cameraman naast 'm had gestaan. Respect trouwens dat hij daarna toegaf dat hij nogal 'een wenerke' was en dat alles gewoon uitgezonden mocht worden. Of het beeld van Jeanine - vriendin van José die net aan een darmobstructie bezweek - alleen in een donkere wachtkamer te klein voor dat immense verdriet, was net zo aangrijpend omdat je weet dat ze daar moederziel alleen zat.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven