Tv-review: 'Ge hadt erbij moeten zijn' op VTM

, door ()

1200

De frase 'Ge hadt erbij moeten zijn' is namelijk niet zelden een doekje voor het bloeden. Het maskeert ofwel het gebrek aan een goed verhaal, of het moet de pijn van het besef dat er geen meesterverteller aan je verloren is gegaan verzachten. Bart Peeters, de eerste verhalenvertellende BV van drie in de eerste aflevering van 'Ge hadt erbij moeten zijn', fietste schijnbaar probleemloos rond deze twee obstakels. Met zijn fluwelen vertelstem, geanimeerde intonatie en een verhaal dat dateerde uit zijn vroege adolescentie, was het voor de acteurs een eitje om de vertelling een visueel duwtje in de rug te geven. Dat is namelijk het concept van het programma: terwijl de verteller vertelt, acteren de acteurs. Ben Segers mocht een enthousiaste 24-jarige Bart vertolken die op zijn beurt dan weer de hoofdrol in een Rode Ridder-verfilming mocht spelen én daarbij de fee Galaxa mocht binnendoen. Segers' sappige Kempische tongval bleef in de kast want alle dialogen die door de vertellers werden gedeclameerd (inclusief verschillende onnozele stemmetjes), werden volledig gelipsynct door de cast.

In de eerste aflevering kreeg Ben Segers niet enkel de woorden van Bart Peeters in de mond gelegd. Hij en andere usual suspects als Ruth Beeckmans, Sven De Ridder, Robbie Cleiren en Stefaan Degandt kropen ook in de huid en stembanden van Staf Coppens, Lesley-Ann Poppe en de figuranten in hun verhalen. Wanneer het verhaal niet héél straf was (zoals dat van Staf), of niet bijzonder goed verteld (zoals dat van Lesley-Ann) was het die lipsync en het doorbreken van de vierde wand - hoedje af voor Sven De Ridder als blaffende antiquair - die je bij de les hielden. En deden glimlachen.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven