TV-review: Reyers laat

Er was een soort regeerakkoord op til, maar nergens barstten er volksfeesten los in het Tochtgat aan de Noordzee. De Belgen, de dapperste aller galbakken, zijn een murw volkje. Bovendien verloren de Rode Duivels die dinsdag tegen onze bevriende natie Duitsland.

In 'Reyers laat' was Joost Vandecasteele te gast, volgens de bookmakers één van de beste vier à vijf schrijvers van zijn generatie. Hij is een veelkunner, want hij staat ook als theatermens bekend, en alsof dat nog niet genoeg is betekent hij ook iets als staande komiek en als opiniemaker. Ontelbaar veel mensen zijn niet de eerste de beste: één van hen is Joost Vandecasteele.

De gasten van 'Reyers laat' hadden eerder die avond in het omroepgebouw naar de wedstrijd België - Duitsland gekeken, en daar kregen we beelden van te zien. Joost Vandecasteele deed ostentatief niet mee: verveeld nam hij een houding tussen hangen en wurgen aan - hij gaf lichamelijk te kennen dat hij van top tot teen onverenigbaar was met het voetbal.

Toen Lieven Van Gils, een sportliefhebber, hem daar iets over wilde vragen, veerde de schrijver-theatermens-komiek-opiniemaker verstoord op. Hij beet de presentator toe dat hij niet gekomen was om over het voetbal te praten. Het zag ernaar uit dat Joost Vandecasteele een ontregelende, zelfs ontplofbare aanwezigheid was, die een praatprogramma als 'Reyers laat' alleen maar ten goede kon komen.

Hij zei dat hij een politiek beest was, wat vermoedelijk betekende dat hij meer belangstelling voor politiek had dan voor de buitenspelval. En hij had een State of the Union geschreven, die door middel van een videoclip aan het publiek werd geopenbaard: afgewisseld met mensen van allerlei rassen, rangen, leeftijden en samenlevingsproblemen las Joost Vandecasteele een tekst van nationale eenheid voor waarin hij, als ik me niet vergis, pleitte voor meer kunstmin en verbeelding bij politici.

Daar moest Mia barones Doornaert in de studio op reageren. Zij was tot voor kort de tekstschrijfster van Yves Leterme - men herinnere zich diens schalks geformuleerde sms-berichten - en op één of andere manier was zij de uitgelezen persoon om over de State of the Union van Joost Vandecasteele te oordelen. Mevrouw Doornaert, op wie de firma Hermès uit Parijs al vele sjaals en stola's heeft uitgeprobeerd, keek Joost Vandecasteele aan als een examinatrice die al aan een zware onvoldoende zit te denken terwijl de examinandus 'm nog van jetje aan het geven is in het zweet zijns aanschijns.

Meer verbeelding en meer liefde voor kunst in de politiek: wie kan daar nu wat tegen inbrengen? Niet mevrouw Doornaert, die, om erger te voorkomen, ook de lof van verbeelding in de politiek begon te zingen. Zij sprak tussendoor met een verzaligde glimlach over haar bewondering voor Charles de Gaulle, waardoor ik ineens heel blij was dat ik mijn politieke bewustwording aan The Beatles te danken had.

Joost Vandecasteele sprak Lieven Van Gils op een bepaald moment met 'meneer Reyers Laat' aan: er klonk een dedain in door dat een paar maatjes te groot was voor de veelkunner. Lieven Van Gils gaf evenwel geen krimp, al dacht hij wellicht volkomen terecht: 'Krijg de klere, Vandecasteele.' Jammer dat hij die verwensing niet uitsprak.

Na dit non-item was professor Paul Devroey aan de beurt, die met behulp van in-vitrofertilisatie 45.000 mensen ter wereld heeft geholpen: stuk voor stuk zijn zij niet de eerste de beste.

Zou An Luyten, de bevallige dienstmaagd van Lieven Van Gils, denken dat ze een carrièresprong heeft gemaakt? In het ijle?