TV-review: Belpop

Waarom altijd over het buitenland getoeterd? Er bestaan ook valabele inheemse documentaires over popmuziek van eigen kweek: de zogeheten Belpop, een vakterm die hier en daar nog steeds een monkeling kan verwekken.

Of toch doet denken aan iets dat net niet lukt, of over de eigen puntschoenen struikelt, vooral door toedoen van onbedreven impresario’s of de diefstal van een materiaalwagen vol peperdure versterkers en instrumenten: zie The Wallace Collection, die in vele landen een hit hadden met ‘Daydream’.

In de Belpop is er ook wel eens sprake van een gemankeerde wereldhit: zie ‘Zanna’ van Luc Van Acker. ’t Is altijd wat. Is het toeval dat de seizoensafsluiter van de sympathieke serie ‘Belpop’ een nepdocumentair aangaande de Clement Peerens Explosition was, een trio dat de ware aard van de Belgische rock moet verbeelden, en niet eens zo fijntjes?

Als Hugo Matthysen iets comfortabels aanschiet, neemt hij wel eens de gedaante van de doorgedreven Antwerpse regionalist Clement Peerens aan, een manspersoon voor wie Linkeroever al een brug te ver is, omdat je daar al boeren kunt ruiken, ’t is te zeggen: de bevolking zweemt er al naar niet-Antwerps.

Peerens belijdt ook vrijelijk het seksisme, en zou volgens deze documentaire aan een stevige moederbinding lijden. Het was overigens een genoegen om in deze documentaire met zijn moeder kennis te mogen maken: als je je verbeelding gebruikte, had zij wel iets weg van Marc Didden, toch op het eerste gezicht.

Het zou wel eens kunnen dat Peerens een latent intellectueel is, want hoe noem je anders iemand die ‘Dikke Lu’ met ‘Othello’ vergelijkt, op een toon die geen tegenspraak duldt?

Volgens mensen die Peerens ooit van nabij hebben meegemaakt – Stijn Meuris – zou hij een bijzonder onaangenaam mens zijn, maar een vakbekwaam gitarist. Dat zou voldoende moeten zijn in het leven. Jean Blaute, van Bieren Blaute, toonde aan hoe Peerens zonder scrupules maar mits enkele kunstgrepen ‘Purple Haze’ van Jimi Hendrix tot iets van eigen vinding omboog.

Even ernstig nu, met uw permissie: ik heb het meest moeten lachen om Swa De Bock, passioneel friturist en drummer, die wegens een akkefietje waaraan minderjarige dramatis personae te pas kwamen een gevangenisstraf dient uit te zitten in de populaire vakantiebestemming Thailand.

Gehuld in een iets te vrije interpretatie van de plaatselijke klederdracht verklaarde hij dat hij geflikt was door dEUS, de aartsrivalen van de Clement Peerens Explosition. Maar nog het meest bezong hij zo hooggestemd mogelijk de merites van paardenvet, het wondermiddel onder de bakvetten.

Zijn Thaise bewaker bleek inmiddels onder invloed van Swa Antwerps te spreken, en in de slotscène zagen we hoe de friturist-drummer hem geduldig het voorbeeldzinnetje ‘Ik koop paardenvet’ bijbracht. Zou ik meer heimwee naar ‘Het Peulengaleis’ hebben dan Bart Peeters?

Bekijk een fragment