TV-review: Later... With Jools Holland

Het was een goede week voor mijn soort pop en rock op de televisie. Bij Jools Holland - Kermit gekust door een English Rose - zag ik Lou Reed, de nachtegaal van New York. Hij ging tekeer met Metallica, zijn occasionele dienstknechten, met wie hij de cd ‘Lulu’ heeft gemaakt.

Lou Reed zag eruit als iemand die met tegenzin uit de dood was herrezen, nadat zijn moeder hem wel tien keer had geroepen dat het tijd was om uit het graf op te staan.

Zijn fieselemie was van het bleekste rundleer, en hij droeg een model brilletje waardoor het goed naar middeleeuwse handschriften kijken is; we konden denken dat hij niet van de straat was en toch weer wel.

Tijdens het optreden stond hij terzijde naar zijn gelegenheidspersoneel te staren, of anders naar een verte waar ik geen zicht op had. Ondertussen danste hij de rigor mortis.James Hetfield probeerde zich zoveel mogelijk wijdbeens voort te bewegen, alsof er behalve heavy metal ook een gênante blessure in het spel was.

Om aan een zeker verwachtingspatroon te voldoen, sprong hij zo nu en dan het drumpodium op of zette hij één voet op een geluidsmonitor, terwijl hij met wurgershand gitaar speelde, en daar een grimas bij trok alsof hij in één moeite door ook zichzelf aan het wurgen was.

Ik zal Metallica altijd wel een béétje belachelijk vinden en hoop van hen hetzelfde. Maar de songs uit ‘Lulu’ die ik bij Jools Holland te horen kreeg, vond ik veel beter dan de gemiddelde kenner wiens meningen daarover in druk verschijnen.

Er was ook nog een ander geluid waardoor ik bijna van mijn à propos raakte: in een gesprekje dat hij met Jools Holland voerde, lachte Lou Reed zonder voorafgaande waarschuwing hardop.

Dat allermerkwaardigste, uit een duistere, vooralsnog onbenoemde lichaamsholte opstijgende geluid - een snoer van reutels, alles welbeschouwd - drong de vraag ‘Kunnen varanen lachen?’ aan me op.

Toevallig ook de titel van een gedichtenbundel die ik in portefeuille heb. Misschien draag ik ‘m wel aan Lou Reed op, om eens een kleinigheid terug te doen voor ‘Berlin’.